Wat een week!
Ok, nu ik zo'n 6 weken onderweg ben, begint het langzaamaan toch wel zeer duidelijk te worden dat ik een paar jaartjes ouder ben dan de gemiddelde backpacker. Het scheelt ergens tussen de 5 en 10 jaar, maar met de bijnaam 'Granny' voel ik me van tijd tot tijd toch behoorlijk oud! Deze week daarom besloten te doen alsof ik zelf 23 jaar ben en me over gegeven aan de wat minder culturele kanten van Laos.
Te beginnen in Luang Prabang. Natuurlijk zijn er een hoop mooie tempels te bekijken in dit (trouwens erg leuke en lieflijke) stadje. Maar na eenpaar biertjes tijdens happy hour in een restaurant, leek de bowlingbaan ons (lees: Granny & inmiddels 4 Zwitserse meiden) een stuk aantrekkelijker. En dus op naar Bao Ling, zoals bowling hier in Laos toepasselijk heet. Nu wil het toeval dat ik gek ben op bowlen en mezelf er voor een meisje ook nog eens redelijk kundig in vind (ok, waarschijnlijk begint een gedeelte van Utrecht nu hard te grinniken, maar ik blijf bij mijn standpunt). En wat een feest is bowlen in Laos! Voor 2,5 euro p.p. krijg je een grote fles bier en een potje bowlen. Whooohoooo! Uiteindelijk 3 potjes gespeeld en 3 potjes gewonnen, Maar dat was ook niet zo moeilijk, aangezien de anderen gooiden als meiden
Nadat de biertjes ook de rest van de dagen in Luang Prabang goede smaakten (ik controleer mezelf iedere dag of er zich ten zuiden van mijn ribbetjes al een bierbuikje begint te vormen (hetgeen me niks zou verbazen), maar tot op de dag van vandaag is daar nog geen sprake van), besloten we verder af te zakken naar Vang Vieng. Ai ai ai, Vang Vieng, wat kan ik daar nu eens voor zinnigs over zeggen? Nou ja, eigenlijk niets! Het is het Salou van Laos. Een stadje gevuld met bars, cafes & restaurants. Waar overigens 1 eigenaar schijnbaar ooit op het briljante idee is gekomen om de hele dag door non-stop afleveringen van Friends op de tv-schermen af te draaien, terwijl je liggend op kussens een beetje kunt chillen. Inmiddels heeft dus elk cafe en restaurant op elk tv scherm de hele dag door Friends opstaan en ik kan je vertellen...daar kun je je prima een paar uurtjes vermaken!! (Ivo/Nick, ze hebben in Vang Vieng zelfs een Playstation 3 game center waar jongetjes met heimwee naar hun spelcomputer spelletjes mogen spelen
Goed, naast bars, bier en Friends staat Vang Vieng bekend om 'tubing'. Dat wil zoveel zeggen als dat je in een band de rivier afzakt, terwijl je onderweg in zoveel mogelijk bars aan de oever van de rivier stopt om je compleet vol te laten lopen met alcohol. Nu ben ik uiteraard voor diepzinnigere zaken naar Azie vertrokken, dus ik was dan ook zeer zeker niet van plan om mezelf tot dit soort taferelen te verlagen. Maar die banden zagen er toch wel erg leuk uit en het idee van een verfrissende rivier in de extreme hitte van Laos klonk ook wel erg aantrekkelijk. Dus toch maar eens proberen dat tuben, maar dan alleen die rivier afzakken in die band, we gaan niet kansloos bij allerlei bars onderweg stoppen hoor!
Nadat je je band hebt gehuurd word je in een tuk tuk gepropt met nog een hoop andere kansloze toeristen en 3 km ten noorden van de stad wordt je gedropt bij de eerste bar. Oh, die hadden we even niet aan zien komen en het welkomst-shotje whiskey hadden we ook even niet voorzien! Ik heb me zelden zo oud gevoeld, alleen maar dronken 18-jarigen die wanhopig probeerden het andere geslacht te versieren terwijl ze in hun bikini's en zwembroeken danstten in de hete zon (gelukkig kende ik de muziek wel, dus zo oud ben ik nu ook weer niet). Goed, redelijk ongemakkelijk mezelf een weg richting de bar gebaand en maar snel een biertje besteld om me een beetje thuis te voelen. Eentje bleek niet genoeg en dus volgde snel een tweede biertje...en de klok had nog niet eens twee uur geslagen...
Ja, ik kan hele lange verhalen vertellen over de rest van de middag en avond, maar ik denk dat het volstaat wanneer ik zeg dat ik me niet alles meer volledig helder kan herinneren. Goh, dat tuben is toch wel heel erg gezellig en al snel zat Granny tussen de 18-jarigen en had de grootste lol! Lastig uit te leggen wat dat tuben nu zo leuk maakt, maar de alcohol en de zon zullen hier een grote factor in spelen vermoed ik zo.... Ik moet toegeven dat ik de volgende dag lange tijd nodig had om weer een beetje bij mijn positieven te komen, maar ik kan iedereen aanraden een bandje te huren als je in de buurt van Vang Vieng bent! En ben je boven de 23? Neem dan voor de zekerheid alvast een biertje voordat je aankomt
Mijn jeugdige week zou echter niet compleet zijn geweest als ik niet door iets ontzettend stoms bij de dokter zou zijn beland. En laat dat nu precies zijn wat ik heb weten te presteren!!!! Om niet wagenziek te worden, stop ik tijdens bus- en bootreizen altijd een nat propje in een oor (schijnt iets met je evenwichtsorgaan te maken te hebben). Werkt fantastisch, maar als je drie kleine propjes in je oor stopt en je vergeet de eerste eruit te halen, dan kan dat best vervelend zijn. Afijn, na 3 dagen gedacht te hebben dat ik of water in mijn oor had van het tuben of gewoon echt oud aan het worden was en slechter ging horen, dacht ik plots weer aan mijn anti-wagenziekte methode. Ben ik misschien een propje vergeten?? Na een inspectie van mijn Zwitserse vriendinnetjes (allebei zuster) en de conclusie dat er inderdaad een propje in mijn oor zat en dat deze er te diep in zat om er zonder risico uit te kunnen halen, toch maar besloten even langs het ziekenhuis te gaan! Interessante belevenis kan ik je vertellen! 'Ok mevrouw-de-dokter-die-geen-engels-spreekt-en-dus-niet-heeft-kunnen-verstaan-wat-mijn-probleem-is, gaat u echt met die naald van 20 centimeter mijn oor in terwijl u zichzelf met die mijnwerkerslamp op uw hoofd van licht voorziet???? Oi, oi, oi, als dat maar goed gaat! Nou, het ging gelukkig goed en omaatje kan weer goed horen!
Om de week nog enigzins volwassen te besluiten, zijn we gisteren naar een grote tempel hier in Vientiane gegaan. Daar hebben we een herbal sauna genomen, gevolgd door een traditionele Laos massage (ik wil mijn Thaise jongetje uit Koh Tao terug, want deze Laos vrouw bakt er niks van!) om vervolgens de monniken te volgen in een meditatie sessie van 1,5 uur. Heel erg leuk om te doen en voldoende tijd om eens rustig te reflecteren: Ok, tubing voor 2 uur 's middags kan serieuze gevolgen hebben voor de gezondheid en propjes in je oor stoppen is zeker geen handig idee, tenzij je van Laos ziekenhuizen houdt
Tot snel!
xxxx
PS: Van het tuben is geen bewijsmateriaal beschikbaar in de vorm van foto's en mochten deze er wel geweest zijn, dan had ik ze persoonlijk gewist tot op de laatste kopie
Gootje in de jungle...
Hallooooooo!
Geen nieuws is goed nieuws & dat is inderdaad het geval! Ik ben de afgelopen 2 weken te druk bezig geweest met genieten van het noorden van Thailand & Laos om binnen te zitten en berichtjes te tikken. Maar ik vond het nu toch echt weer eens tijd worden om jullie op de hoogte te brengen van de laatste perikelen in Azie! Waar heb ik jullie ook alweer achtergelaten? Oh ja, Ayuttaya in Thailand. Goed, gaat u er eventjes voor zitten?
Vanaf Ayuttaya zijn we (nog altijd ik met mijn Zwitserse meissies) met de nachtbus naar Chiang Mai vertrokken in het noorden van Thailand. Je voelt 'm misschien al aankomen...maar opnieuw geen vervoersmiddel waar ik heel erg vrolijk van werd! Nu heb ik het sowieso niet zo op nachtbussen (ik verdenk de chauffeur er in elke bocht serieus van in slaap gevallen te zijn), maar dit keer had het meer te maken met de geur die er van mijn buurman afkwam, dan met de rijvaardigheden van de buschauffeur. Mijn hemel, wat stonk die vent zeg! Ik ben er tijdens de 10 uur durende busrit niet achter kunnen komen of de stank van zijn voeten, oksels, haren, kleding of welk ander gat dan ook afkomstig was, maar de stank was niet te harden!
Maar goed, de jungle in Chiang Mai! We besloten een 2-daagse jungle trekking te nemen richting Pai, verder in het noorden van Thailand. Wellicht dacht de gids dat we om een marathon gevraagd hadden, want hij heeft ons 2 dagen lang door de stromende regen haast rennend door de jungle heen gesleurd. Ik kan dus melden dat ik meer details van de schoenen van mijn voorganger gezien heb, dan van de omgeving
Erg tof hoor! Beetje wiebelig,maar ik moet zeggen...een van de beste Aziatische vervoersmiddelen tot nu toe!! Misschien op een gedeelde eerste plaats met de scooters die we twee dagen later gehuurd hebben in de 'Golden Triangle' - het 3-landenpunt tussen Thailand, Laos & Birma. Niet aan de opium gehangen, maar wel een erg coole tocht langs de Mekong Rivier. Onze scooters lieten ons helaas nogal eens in de steek (lekke band & lege tank), dus we waren erg dankbaar met de pick-up jeep die de hele dag met ons meereed (met daarin 2 Portugese jongens die we waren tegengekomen).
Na de Gouden Driehoek de Mekong overgestoken naar Laos. Na 2 weken grijs en regen in Thailand opeens strakblauwe hemel. En wat een mooie natuur mensen! Sjongesjongesjonge. In het Noorden van Laos hebben we opnieuw een 2-daagse jungle trekking geboekt met onze Portugese vrienden, die we na een paar passen omgedoopt hebben tot 'Grandpa' (een kerel van mijn leeftijd...3x raden wat mijn bijnaam is) en 'Sisi' (die te gladde schoenen aan had en elke 3 meter met een dik Portugees accent naar de gids riep 'This is too slippery man!' om er met een piepstemmetje achteraan te gooien 'I kill you....!'. Iermand ooit die cabaret act gezien met die buikspreekpop in de vorm van het skelet van een terrorist?? Zo ja, het was precies zo. Zo nee, hou op met lezen en ga dat filmpje bekijken op YouTube!).
Goed, de grootste lol dus in de jungle om onze Portugese vrienden, maar we schoten door hun tempo natuurlijk voor geen meter op. Daarom toch maar besloten de 2e dag via de weg naar ons vertrekpunt te retourneren in plaats van dwars door de jungle (met de voorste gids die met een mes een pad creeert....erg cool). Diezelfde dag een helse rit van 8 uur in een mini van gemaakt richting Nong Khiaw, een heel mooi plekje tussen de bergen. Vanaf hier zijn we op een slow boat gesprongen die ons in 5 uurtjes richting Luang Prabang heeft gevaren en daar zit ik nu.
Laos is zoals gezegd schitterend - met overdag en 's avonds de mooiste hemel die ik ooit gezien heb. Ik vind persoonlijk nog steeds dat ze de mensen hier beter LUI dan LAO kunnen noemen, want je moet werkelijk iedereen wakker maken voordat ze aan het werk gaan. Ze liggen echt overal en de hele dag te pitten, maar ik kan het ze niet kwalijk nemen met deze hitte!
Goed, ik ga even wat fotoootjes het web opgooien zodat jullie ook met eigen ogen kunnen aanschouwen wat ik zoal de afgelopen dagen bekeken heb. Boy, bedankt voor de extra fotoruimte die je me cadeau hebt gedaan! Wordt erg gewaardeerd!
Pap, mam, Antoinette, klaar voor Canada? Lief, al bijna piloot? Petra & Florine, hoe bevalt het leven als getrouwde vrouw?? Karlijn & Dennis, wanneer is de eerste verhuisdag?? Marijke, al bruiloftkriebels?? San, bevalt de bril inmiddels beter?? Nick, bijgekomen van de prikken? Suze, ik heb je mail niet gezien??? PI, nog spannende nieuwtjes te vertellen???
Dikke kus!
Fantastisch Bangkok!
Na een paar dagen op Ko Tao geluierd te hebben, begon het weer slechter te worden en besloot ik richting Bangkok te gaan. Eerst met de boot naar Chumphon op het vaste land, een tocht van zo'n 3 uur. Maar slechter weer op het eiland...BETEKENT OOK SLECHTER WEER OP ZEE!!! Oh sjezus, wat hebben we peentjes zitten zweten op die boot! We werden heen en weer gesmeten als een papieren bootje op de enorme golven. Iedereen was stil, doodsbang en kotsmisselijk. Er werden kotszakjes uitgedeeld en die werden gebruikt ook! Ondergetekende overigens niet...die was te druk met bidden, bidden en nog eens bidden! 'Lieve god, ik weet dat ik nog nooit eerder tot u gebeden heb, maar als u me veilig naar de haven brengt, beloof ik dat ik voortaan een (nog
Uiteindelijk bereiken we veilig de haven, waar ik op zoek ga naar de slaaptrein richting Bangkok. In de trein tref ik een jongen uit Oosenrijk en eentje uit Australie en we hebben de grootste lol terwijl we met een whiskey in de hand (ja, je bent blij dat je nog leeft en probeert plots dingen die je anders af zou slaan) het station uitrijden. De slaaptrein is een erg leuke belevenis. Stapelbedden aan weerszijden van het gangpad en je bed dat je af kunt schermen door een gordijntje. Ik slaap niet veel die nacht, want we komen met momenten echt los van de rails door de snelheid en aangezien ik het laatste bed in de laatste wagon heb, voel ik werkelijk elke beweging. Hahahaha, ik heb tot nu toe nog niet echt ontspannen in enigAziatisch vervoersmiddel gezeten of gelegen geloof ik!
En dus kom ik om 6 uur 's ochtends gesloopt aan in Bangkok en ga ik snel op zoek naar een hostel. Eenmaal gevonden is de eerste prioriteit een douche en SLAPEN! Daarna wandel ik wat door de stad die al meteen een hoop indruk maakt. Wat een drukte, wat een geluiden, wat een geuren! Overal kraampjes met eten, drinken en kleding, terwijl je van je sokken gereden wordt door tuk tuk's en taxi's. En na elke meter roept er wel iemand 'Hellooooo...where you go today? Tuk tuk?'. 's Avonds tijdens het eten ontmoet ik een Engelse jongen met wie ik de daarop volgende dagen de stad bekijk. De eerste dag worden we meteen keihard opgelicht door een tuk tuk chauffeur die ons langs allerlei plekken sleept die we niet willen zien en maar niet lijkt te willen rijden naar de plekken die we wel willen zien. Al snel begrijpen we dat hij dit doet omdat hij bij de verschillende winkels waar hij je naar binnen duwt, gratis benzinebonnen krijgt. Aha, dus daarom kan hij ons een hele dag op sleeptouw nemen voor 40ct!! Hahahaha, nou ja, zodra we eraan toegeven is het eigenlijk gewoon een hele leuke ervaring. En dus houden we ons vast, terwijl de chauffeur ons met gillende banden meeneemt door het chaotische verkeer van Bangkok. Joehoehoehoehoe...gewoon niet inademen! We bekijken die dag tempels, varen over de rivier, rijden een stuk in de skytrain, bekijken het moderne winkelgebied van Bangkok en eindigen in China Town met Chinees eten en een voetmassage. Wat een dag!
De overige dagen bekijk ik The Grand Palace, Ermeld Buddha en slenter ik lekker rond over Koh San Road, de bekende backpackersstraat van Bangkok. Wat een heerlijke stad is dit! Nadat de Engelsman vertrokken is, kom ik mijn Zwitserse vriendinnen van Ko Tao bij puur toeval weer tegen als ik langs een terrasje loop. Nou, wat een gezelligheid! Het voelt als een weerzien met oude vriendinnen en we besluiten dat we de komende tijd samen gaan reizen. De rest van de dag in Bangkokdoen we niets anders dan eten, drinken, eten, drinken, eten, drinken...en kaarten! En eigenlijk is dat ook gewoon de meest relaxte manier om de stad te beleven...gewoon in een kroegje gaan zitten en helemaal niets doen!
Gisteren zijn we met z'n drietjes vertrokken naar Ayuttaya, de voormalige hoofdstad van Thailand zo'n 75 km boven Bangkok. Vandaag hebben we fietsen gehuurd en zijn we door het oude centrum van de stad gereden waar je werkelijk overladen wordt door oude tempels en ruines. Erg mooi om te zien allemaal! Vanavond stappen we weer op de bus en gaan we richting Chiang Mai in het noorden van Thailand, want het wordt nu toch echt wel tijd voor een beetje jungle en olifanten rijden!
xx
Margot
PS: Ok, ik geloof niet dat iemand van jullie bij dit bovenstaande stukje ook maar 1x heeft gelachen zoals bij mijn vorige berichten, maar ik wijt het gewoon aan de temperatuur. Het is hier vandaag zo intens warm, dat dit echt het enige is dat ik uit mijn pen kon persen! Ik zal de volgende keer weer wat harder mijn best doen! :)
"Een enkeltje Thailand alstublieft..."
Nadat ik ook ‘hallo, ik ben een Chinees…1 momentje terwijl ik mijn hoofd uit het busraampje steek om onder luid geluid over te geven’ aan mijn lijstje toe kon voegen, besloot ik dat dat genoeg China was voor mij. Tel daarbij op het slechte weer, de niet al te vriendelijke (en vieze) mensen, het feit dat communiceren anders dan met handen en voeten onmogelijk is en ik tot slot werkelijk de hele dag geen andere tourist tegen kwam en je zult begrijpen dat ik met plezier weer weg wilde. Hoe kom ik hier zo snel mogelijk met piepende banden de grens over?? Nee, China is niet mijn land en ik ben de afgelopen week voor mijn gevoel dan ook meer bezig geweest met overleven dan met genieten.
En dus besloot ik met de hulp van mijn reddende engelen (jullie weten wie jullie zijn) het vliegtuig te pakken naar Bangkok. Op het vliegveld ontmoette ik een meisje uit Zwitserland (Doris) die op weg was naar het zuiderlijke eiland Ko Tao. Aangezien zon, zee en strand wel erg aantrekkelijk klonken, besloot ik met haar mee te gaan. We bedachtten dat we de nachttrein ook best zittend konden nemen ipv met bedden. Ai ai ai, 9 uur lang zitten op een oncomfortabele stoel in een trein die bij werkelijk bij elk Thais equivalent voor Ruttekutteveen stopte, terwijl de geur van het toilet langzaam de hele coupe vulde. Na nog eens 3 uur op een klotsende boot waar iedereen langzaamaan steeds witter werd, kwamen we gebroken op het eiland aan. Maar wel helemaal klaar voor een paar dagen Thais luieren!
Ko Tao is een van de mooiste duik en snorkelplekken ter wereld en dus besloot ik een snorkeltour te nemen. Zij die mij wat beter kennen, weten dat ik in Tanzania al eens jammerlijk geprobeerd heb deze sport onder de knie te krijgen (ik presteerde het om in water van 1,5m diep panisch als een vis op het droge rond te spartelen en daarbij ook nog eens mijn snorkelbril te verliezen... (?)). Maar vastbesloten om mij niet te laten weerhouden door deze ogenschijnlijke onkunde, dook ik het Thaise water in. Gewoon rustig blijven ademhalen, iedereen kan dit....Goed, ik heb welgeteld 3 visjes gezien... Sorry hoor, maar de mens is niet gebouwd om met zijn hoofd onder water door een stokje te ademen! Ok, het feit dat de gehele boot op zijn buik in het water lag en geen moeite leek te hebben lucht door dat stokje te persen deed misschien anders vermoeden... Maar ik blijf bij mijn geloof: Margot & snorkelen is helaas geen gelukkige combinatie. Dankje de koekoek...ik zie die visjes ook wel vanaf de boot! En ook vanaf de boot waren de plaatjes prachtig, dus ik heb me goed vermaakt!
Inmiddels ben ik ruim 2 weken onderweg en ik moet eerlijk bekennen dat alleen reizen me met momenten best zwaar valt. Alleen genieten van alle mooie indrukken, tegenslagen alleen verwerken & reisroutes alleen uitstippelen en ondernemen…een uitdaging voor iemand die schijnbaar toch minder goed alleen kan zijn dan ze zelf altijd heeft gedacht. Maar goed…ook het te lijf gaan van je eigen spoken is onderdeel van een grote reis en levert interessante stof tot nadenken…
En na een klein dipje is daar altijd nog de 1 uur durende olie-massage!! O jee, ik geloof dat ik zojuist een beetje verliefd ben geworden op dat kleine, verlegen Thaise jongetje met zijn magische handjes (sorry lief, ik hoop dat je het door de vingers kunt zien). Hij is klein en fijn genoeg om in mijn backpack te stoppen…misschien kan ik hem meenemen? Hoeft hij ’s avonds alleen maar even uit mijn tas te springen om me in slaap te masseren. Maaltijden en accomodatie inbegrepen mijn Thaise vriend... lijkt mij toch een win-win situatie...
Dat is geen bus....dat zijn Chinese sardientjes in een blik!
Hallo!
Ik zit inmiddels in China! En dat is eventjes wennen...
Hoe kan ik dat nu eens het beste uitleggen? Uhm....ok:
'Hallo, ik ben een Chinees... 1 momentje terwijl ik:
* Voor je neus mijn keel eens flink schraap, een lekkere roggel naar boven haal en deze vervolgens met een hoop geluid op straat neer kwak om vervolgens als toetje mijn neus te legen door 1 neusgat dicht te houden en hard door het andere te blazen. Smakelijk... (overigens wordt het in China als erg onbeleefd en lomp ervaren om tijdens een maatlijd (per ongeluk) met je stokjes in iemands richting te wijzen... Euh....ja....)
* Naast mezelf ook de rest van mijn familie, een paar kippen en mijn weekboodschappen op mijn brommer prop. Voordeel hiervan is uiteraard dat de baby van het gezin zo strak tussen papa's rug en mama's buik ingeklemd wordt, dat de kans dat hij/zij van de brommer valt niet al te groot is.
* Rijdend op 2 rijstroken probeer alle andere ongeleide projectielen op de weg te omzeilen terwijl ik om de meter luid op mijn toeter sla. Het zou immers kunnen dat de 50 voertuigen voor, achter, links of rechts van me niet in de gaten hebben dat ik eraan kom stuiven en dat zou weleens tot ongelukken kunnen leiden...
* In een 4p slaaptreincoupe van 2 bij 2 meter mijn peuter op de prullenbak zet om haar vevolgens volledig zonder gene haar plasje te laten doen. Tsja, die treintoilet is natuurlijk ook erg onhygienisch....'
Jaaaaa, de 'zonder dat we het in de gaten hebben, worden we steeds asocialer'-reclame uit NL zou hier niet misplaatst zijn!
Maar goed, China dus... Na een paar dagen in Hong Kong vertoefd te hebben, ben ik per trein de grens met China overgegaan. Na alle grensformaliteiten (die wat langer duurde dan ingeschat) en een kleine ontmoeting met een douane-hond die mijn gezicht wat nader kwam bekijken (ik had nog een banaan in mijn rugzak zitten...woeps), kwam ik uiteindelijk veel later dan gepland de grens over. Tel daarbij op dat ik niet echt goed wist waar en hoe de trein naar mijn bestemming Guilin zou vertrekken en je hebt het recept voor een euh...paar interessante uren.
Bij een toeristenbalie werd me aangeraden toch vooral de bus te nemen in plaats van de trein, aangezien deze comfortabeler en sneller was. Goed, aangezien er niet echt een alternatief beschikbaar leek, stemde Margootje in. Een slaapbus, +/- 10 uur....Nou, dat moest lukken. Even snel wat eten gescoord in de 7-Eleven en de klaarstaande taxi in naar het vertrekpunt van de bus. Daar (=godvergeten straakhoek) aangekomen trof ik enkel Chinezenwachtend op plastic krukjes.Na een half uurtje wachten en een steeds sneller slinkend vertrouwen in de gehele situatie, stond het hele clubje op en ging aan de wandel.Ik erachteraan en zo stonden we even later aan de kant van de weg te wachten op de slaapbus. Die kwam eraan en voor ik er erg in had waren ik, mijn backpack en alle Chinezen binnen, terwijl de buschauffeur het gas erop zette. Naast de chauffeur staand en in de bus kijkend was het kleine beetje vertrouwen in de gehele situatie direct weg: Dit is geen bus...dit zijn Chinese sardientjes in een blik!
Een bus vol met bedjes van zo'n 160cm lang en 50 cm hoog. Alle Chineesjes lagen (want zitten kon niet) al direct op hun bedjes en dus bleek er enkel nog een plekje achterin de hoek voor me beschikbaar. Na mezelf met backpack en al door het 20cm brede gangpaadje geperst te hebben, ging ook ik op mijn bedje liggen om de situatie eens rustig op me in te laten werken. Ok....geen wc aan boord, geen ramen die open kunnen, geen airco, enkel Chinezen die geen Engels spreken, het bed boven me te dicht op me en 10 uur lang de Chinese openbare weg op waar per dag 6000 mensen sterven door verkeersongelukken. Ok Margot, gewoon rustig blijv.....PANIEK!!!!!!! En...hallo meneer claustrofobie!!!! Nog nooit eerder gehad, maar een lekkere aanval diende zich aan en besloot me het daarop volgende kwartier niet meer los te laten.
Wonder boven wonder stopten we na dit kwartier om een onduidelijke reden bij een busstation. Mijn kans!!! En dus sprintte ik op blote voeten de bus uit om met handen en voeten aan de chauffeur duidelijk te maken dat ik echt met geen mogelijkheid mee kon en dat ik mijn spullen uit de bus zou gaan halen. Dus opnieuw de bus in en terwijl ik mijn spullen bij elkaar stonden te grissen, deed de chauffeur de deur dicht en ging opnieuw op weg. Oh nee, nee, nee, nee, nee. Ooit een Nederlandse van 1.80m met backpack, rugzak en schoenen in de hand door een paadje van 20cm zien denderen, alle Chinezen in haar baan omver kegelend, ondertussen 'stop' krijsend?In zo'n geval valt de taalbarriere snel weg kan ik je vertellen.
Goed, om een al te lang verhaal nog enigzins kort te houden...het resultaat was dat ik met mijn hele handel in het donker op straat stond terwijl de chauffeur in het Chinees naar me schreeuwend weg reed. Pfieuw... Uiteindelijk de nacht doorgebracht in een nabij hotel en de volgende dag opnieuw een poging gewaagd. Ditmaal met de slaaptrein op bestemming aangekomen. Een stukje duurder, maar ook een heeeeeeeel stuk comfortabeler.
Ik zit nu in Yangshuo, een bekende toeristische plek aan de Li Rivier. Heb me hier al lekker vermaakt met mountainbiken (oh...die tropische regenbui hadden we even niet aan zien komen), eten, slenteren door het stadje en een boottochtje. Zie bijgaande foto's, die je denk ik meer zullen zeggen dan mijn omschrijvingen... Morgen vertrek ik richting Longsheng, waar ik bekende rijstterassen ga bekijken. Ik ben benieuwd!
Alles gaat lekker, ik voel me goed en heb me zonder tegenzin al volledig ondergedompeld in het backpackersbestaan (aaaah, dat t-shirtje kan ik nog wel een dagje aan en als ik vandaag geen zin heb om te mountainbiken, dan is er altijd nog morgen). Maak je om mij dus maar geen zorgen
xx
Margot
Woop...there she is!
Hehe lieve mensen,
na jullie 4 weken lastig gevallen te hebben met de voorbereidings rompslomp en bibbers, dan nu eindelijk het bericht dat madam inderdaad is aangekomen hoor!
Op Schiphol stonden Ivo, papa, mama, Karlijn & Christel klaar om me uit te zwaaien en als verrassing waren oma en Antoinette ook nog gekomen! Nou, helemaal super! Maar ai...bring out the Kleenex! Na de nodige traantjes toch de douanepoortjes doorgehobbeld om me aan de andere kant daarvan te beseffen dat ik de komende 7 maanden dan echt op mezelf aangewezen ben! Maar de moed schoof eigenlijk direct naar mijn hoofd in plaats van naar mijn schoenen...dit gaan we eens even fixen!! Ok, eenmaal in het vliegtuig (en daarna in Hong Kong) wel ronduit zitten brullen om de enorm lieve en grappige brieven en cadeautjes die ik van pap, mam en Karlijn had gekregen (geen match voor KIeenex!). Mam, bedankt voor je lieve brief en enorm leuke cadeautjes! Ik zal dat ene pakje volgens instructie alleen openmaken wanneer mijn emotionele toestand dermate slecht is dat ik geen andere oplossing meer zie
Maar goed...voordat dit een Oscar winning-speech wordt ('and...and I'd like to thank God & my parents...) is het misschien leuk om jullie ook nog kort even wat te vertellen over mijn eerste drie dagen in Azie (daarom lees je dit weblog immers). Nadat ik dmv de express train en taxi bij mijn hotel aanbeland was, trof ik in mijn ieniemiene kamertje (schijnt normaal te zijn in Hong Kong) meteen een tyfoon waarschuwing (waar ik overigens afgezien van de regen vrij weinig van heb meegekregen). De volgende dag ben ik Hong Kong in gegaan en heb een paar uur door de stad gelopen om de sfeer een beetje op te snuiven. Een paar indrukken...ok, mijn deo is niet bestand tegen deze hiite (als het luchtvochtigheidspercentage hier geen 135% is dan eet ik mijn schoen op), Aziaten maken er een sport van voor te kruipen en hoe je ook je best doet, het lukt ze ALTIJD, het eten is hier heerlijk (vandaag de meest fantastische noodles op) en ik kan mezelf prima alleen vermaken!! Goed, er valt natuurlijk nog veeeeeeeeeel meer te vertellen, maar hier heb je de highlights wel zo'n beetje mee te pakken!
Na gisteren dus een dagje in Hong Kong te zijn geweest (en oa soho, een tempel en de skyline vanaf de Peak bekeken te hebben), ben ik vanmorgen naar Sai Kung, dat buiten Hong Kong ligt, gereisd waar Esther (de nicht van Ivo) woont. Ik had een printje van de mooie routebeschrijving (sla linksaf bij de prullenbakken en roep 'stop' tegen de buschaffeur als je een McDonalds teken ziet) en heb een amuzante ochtend gehad. Op een gegeven moment zat de gehele minibus vol met kwetterende locals zich te bemoeien met mijn zoektocht. En een lol dat ze met z'n allen hadden! Goed, Esther gevonden en eigenlijk meteen begonnen aan de hike die ze in gedachten had naar een van de mooiste natuurgebieden van Hong Kong. Nu moet ik erbij vertellen dat Esther getraind is en ik op zijn zachtsgezegd...NIET! Dus stel je een naar adem happenede, langzaam verbrandende Margot op een steile Aziatische heuvel voor en je hebt het plaatje zo'n beetje te pakken! Maaaaar...volgehouden en wat een beloning! Schitterende uitzichten (ja, zul je denken, laat de foto's dan aan me zien muts! Sorry, je zult het nog even zonder moeten doen, want ik kan ze op dit moment even niet uploaden). Prachtige stranden en baaitjes en schitterende bergen! Lekker gelunched en toen weer doorgewandeld. Eenmaal terug in Sai Kung kwam Esther op het fan-tas-tische idee om een voetmassage te nemen. 45 minuten! Whoohoo...er bestaat een God! Alhoewel die niet op elk moment van de sessie aan mijn voeten zat, want jaiks...die man kneep soms aardig hard! Maar misschien maar goed ook, aangezien de spierpijn in de rest van mijn lichaam inmiddels al lekker op begint te komen en ik nog niet eens een nachtje geslapen heb. Dus dat belooft wat voor morgen! Daarna lekker uit eten geweest en nu tijd voor bed!
Goed, eigenlijk wilde ik dus alleen maar even kort melden dat alles goed met me gaat en dat ik me prima vermaak.
Xxx
Margot
Klaar voor vertrek...
Na de ongekende achtbaan van emoties van de afgelopen week, met af en toe het hart in de keel en de moed in de schoenen, is het morgen dan zover! De backpack staat me in de kamer tegemoet te glimmen. Uiteraard is 'ie te groot & te zwaar, maar dat is niet verwonderlijk voor iemand het presteert om voor een weekendje weg nog 10 onderbroeken in te pakken (mmm...wellicht was het handiger geweest hier het voorbeeld van een ander kledingstuk te geven, aangezien de gemiddelde bijdehande lezer hier ongetwijfeld een leuke repliek op weet
Maar goed, de rugzak op pootjes gaat morgen dus op pad. Om 13.00u staat taxi Christel (dankjewel!) voor de deur en om kwart over vier gaan de wielen van de grond op de startbaan bij Schiphol. Uiteraard is er geen enkele, enkele gedachten in mijn vliegangst-vrije hoofd die er ook maar aan denkt dat er tijdens de vluchten iets kan gebeuren (ahum....) en dus ga ik er vanuit dat ze de landingsbaan in Londen ook gewoon weer netjes zullen raken. Na een paar uurtjes overstaptijd op Heathrow begint het grote avontuur dan pas echt om kwart over negen lokale tijd.
In zo'n 10/11 uurtjes tijd vlieg ik dan (zonder turbulentie/rare geluiden/hobbels of enge bochten aub meneer captain!) in een rechte lijn (ok Ivo, gezien de bolling van de aarde is de vluchtroute niet letterlijk recht, maar in feite een boog) door naar Hong Kong. En daar zal ik rond 4 uur zaterdagmiddag (lokale tijd) voor het eerst mijn voetjes op Aziatische bodem planten.
Het idee is om zo'n vier dagen in Hong Kong te blijven. Margootje heeft voor de eerste twee nachten in Hong Kong een hotel geboekt met een zwembad op het dak (je moet in stijl beginnen!) en het lijkt me een leuke start van de reis om hier nu eens een duik in te nemen bij aankomst. Of het gaat lukken moet ik nog even gaan bezien, aangezien het ondanks het lekkere temperatuurtje op dit moment wel regenseizoen is in Azie. Wat ik verder in Hong Kong allemaal ga doen laat ik nog even lekker open, maar wel weet ik dat ik in ieder geval 1 dag door ga brengen met de nicht van Ivo die al jaren in Hong Kong woont. Hartstikke fijn om die daar te treffen!
Maar morgen eerst maar eens op pad! IEK!!...wat een spanning, wat een adrenaline en wat een avontuur! Ja, aan de vooravond van een reis alleen om de wereld, gaat er een hoop door je hoofd kan ik je vertellen. Daarom deze toepasselijke afsluiter:
'To move ahead, make a point of stretching your mental muscles'
Ik hou jullie op de hoogte!
xx
Margot
Afscheid nemen valt niet mee...
Een wereldreis maken…het lijkt zo bijzonder niet meer. Nu ik mezelf volop in de voorbereidingen bevind, kom ik (logisch natuurlijk) de een na de ander tegen die een vergelijkbare trip als ik nog voor me heb liggen, inmiddels alweer enige tijd achter de rug heeft. Ik struikel op het moment zelfs over de mensen die zulke lange, avontuurlijke, uitgebreide reizen hebben ondernomen dat ze mijn ‘bescheiden’ 7 maanden doen verbleken. Ja, er in een gesprek even en passant een geplande, interessante reisbestemming uitfloepen om te kijken hoe exotisch deze klinkt, wordt meer dan eens gepareerd met een nog veel exotischer locatie waar de persoon in kwestie zelf al de meest duizelingwekkende avonturen beleefd heeft. Het lijkt verdorie wel alsof iedereen net zo avontuurlijk is ingesteld als ik mezelf op dit moment toch wel heel erg vind! Waar zijn toch al die mensen gebleven die nog nooit achter hun stoffige bureaus vandaan zijn geweest en waar ‘wij wereldreizigers’ (ja, met nog 12 dagen tot vertrek reken ik mezelf gemakshalve alvast even tot dit clubje. Niemand die er last van heeft, toch?) aan kunnen refereren wanneer we zoeken naar gemakkelijk vergelijksmateriaal waar we zelf erg interessant en avontuurlijk tegen afsteken?
Nee, indruk maken doe je inmiddels met een verre reis al lang niet meer. En dat is natuurlijk maar goed ook, want dat moet toch wel de slechtste reden zijn om zoiets groots te ondernemen. Maar waarom ga je dan wel? Waarom zeg je al je zekerheden op en haal je jezelf van tijd tot tijd ondoenlijk lastige administratieve procedures en regelwerk op de hals? Om nog maar niet te spreken over het afscheid moeten nemen van iedereen die je lief is! En laat dat nu net zijn wat ik vandaag weer heb moeten doen. En dit keer de moeder van het afscheid nemen…je beste vriendin!! Sanne is vandaag op vakantie gegaan en dat betekent dat we vanmorgen al afscheid hebben moeten nemen. Kan ik mijn vliegticket nog ergens cancellen?? Want het kan toch niet zo zijn dat ik haar de komende zeven maanden niet meer zie! Met buikpijn, knikkende knietjes en waterige oogjes haar toch maar losgelaten een paar uur geleden. Een zonnebril kan gelukkig de rest van de middag een hoop verbloemen als er zich weer een plaatselijk hoosbuitje op mijn wangen aandient. Verbazingwekkend dat www.nu.nl nog altijd geen melding heeft gemaakt van het dramatische afscheid van twee hartsvriendinnetjes uit Utrecht en het ellendige gevoel dat ze er allebei aan over hebben gehouden. Dat is toch zeker groter en belangrijker nieuws dan die overstromingen in Zuid-China? Wacht eens even...Shit, daar zit ik zelf binnen twee weken!...toch dat artikel maar eens even lezen!
Dus waarom gaan? Waarom niet gewoon lekker thuis blijven en elke avond bij Sanne op de bank gaan zitten als ik daar zin in heb? Tsja, ik vraag het mezelf de laatste dagen ook steeds vaker af. Maar het antwoord dient zich op dat soort momenten altijd direct weer aan, zo ook onderstaand stukje tekst dat ik laatst op internet las…
‘Is dit alles?” Die vraag vormt de inleiding tot menig wereldreis. Al weten we dan misschien niet precies wat we zoeken, we willen niet sterven in het doffe harnas van de werkweek. Het leven is toch meer dan keurslijf en regelmaat? Dus pakken we het vliegtuig, op weg naar een leven dat we nog niet uit ons hoofd kennen. Spanning, avontuur.
Reizen is vooral een manier om wakker te worden: de hitte voelt anders, de kou is niet als thuis, de mensen klinken en ruiken anders. Reizen is: alle zintuigen schoonwassen en afstoffen. Een heuse ijsbreker waarmee vastgevroren gevoelens en aangekoekte gedachten los worden gewrikt. Kijk dus je ogen uit, zodat je als je terugkeert genoeg magie hebt verzameld om ook de betovering in de dagelijkse werkelijkheid te kunnen zien. Zodat je, als je thuiskomt in tranen uitbarst bij de schoonheid van drassig polderland. Of bij de wonderen van tram 9.
Er was ooit een man, zo vertelde de schrijver J.K. Chesterton, die op ontdekkingsreis ging. Hij vertrok met zijn boot vanuit Engeland, reisde vele maanden, overleefde weer, wind en vele avonturen. Op een dag zette hij voet aan land. Hij was ervan overtuigd een nieuw continent te hebben ontdekt. In werkelijkheid was hij terechtgekomen op exact dezelfde plek als waar hij een paar maanden eerder was vertrokken. Maar wel met een nieuwe kijk op zijn oude werkelijkheid. Goede reis!’
(www.reisomdewereld.nl)
Kijk, en dat maakt het het uiteindelijk allemaal waard…ook het afscheid van je beste vriendin.
Liefs,
Margot