Na het vertrek vanaf Sydney, zette de piloot 3 januari ons toestel zo’n drie uurtjes later na een wel heel erg hobbelige landing (ieks! Ivo had het vast strakker gedaan!) aan de grond in Nieuw-Zeeland. Whohoooo! Ik ben in het land wat al zoveel jaren enorm hoog op mijn verlanglijstje staat, wat een vreemd gevoel! Na een paar keer keihard gelogen te hebben op de aankomstkaart (bent u de afgelopen tijd op een boerderij geweest? Euh….nee hoor! Hebt u de afgelopen tijd gekampeerd? Euh…nee hoor!), werd me bij de douane gevraagd of ik ook loopschoenen bij me had en of ik deze eventjes uit mijn backpack zou willen halen. Nieuw-Zeeland is ongelooflijk streng in haar beleid om het unieke ecosysteem zo zuiver mogelijk te houden en daarom werden mijn schoenen na een kritische blik van de douane-beambte door deze beste meneer even flink onder de douche gezet. Ik zou maar een stukje Australië onder mijn voetzool hebben zitten! Goh, wat een vriendelijke land is dit, zei ik tegen de beste man toen hij mij weer met mijn schoenen herenigde, mijn schoenen hebben er het afgelopen half jaar niet zo schoon uitgezien! Een gezellig welkom in dit bijzondere land.

Nadat ik op het vliegveld van Sydney uit de rij werd gehaald voor een willekeurige, extra inspectie (ik heb natuurlijk ook een erg crimineel hoofd), ontmoette ik Martijn, een Nederlandse jongen ook op weg naar Christchurch, NZ (hoezo willekeurig deze inspectie? Legt u maar eens uit waarom net de enige twee Nederlanders uit het vliegtuig nu naast elkaar staan met gespreide armen en benen). Martijn en ik besloten samen een hostel te zoeken in de stad en nadat mijn reisplannen met de Zwitsers (uit Australië…weet je nog?) de volgende dag niet levensvatbaar bleken, stelde ik Martijn voor samen een auto te delen om dit juweeltje van een land van dichterbij te gaan bekijken.

En zo gingen we de volgende ochtend vroeg op zoek naar een huurauto en kwamen we er na zo’n 4 verhuurbedrijven achter dat het niet erg makkelijk is wanneer je in de drukste tijd van het jaar verwacht binnen 5 minuten een auto te vinden. Maar ‘The Secret’ werkte ook nu en nadat ik non-stop bleef geloven (tegen Martijn’s beter weten in) dat we echt snel een auto zouden vinden, hadden we al gauw beet. Met onze strakke bolide (de kleur letten we maar niet teveel op…‘met een witte blijf je zitten’) waren we na wat boodschapjes al snel op weg. Het is moeilijk je ogen op de weg te houden in een land als Nieuw-Zeeland en dus staan we de eerste dag (en eigenlijk alle daarop volgende dagen) zo’n beetje na elke bocht op de rem (uiteraard niet vlak erna, zou niet handig zijn he?) en staren met open mond naar het uitzicht voor ons om vervolgens meteen als ware toeristen achter de camera te duiken. Ik moet mezelf er al mijn hele reis toe dwingen om eerst rustig zelf te genieten van wat ik zie, voordat ik meteen mijn camera voor mijn gezicht duw, maar het blijft een valkuil. Voor je het weet zie je thuis op je computer pas wat je nu eigenlijk precies gezien hebt! Maar goed, we gapen die eerste dag dus wat af en Nieuw-Zeeland springt direct de top 3 in van landen met de meest schitterende natuur die ik ooit gezien heb! Het is zelfs zo mooi dat je er gewoon op een gegeven moment de slappe lach van krijgt wanneer je weer tegen elkaar brult hoe ongelooflijk mooi het uitzicht wel niet is.

Nieuw-Zeeland (Aotearoa in het Maori), dat land aan de andere kant van de wereld (Duitsland schijnt ten opzichte van hier overigens precies aan de andere kant van de aardbol te liggen) dat als eerste Europeaan door de Nederlandse Abel Tasman is aangedaan en vanuit origine bewoond wordt door de Maori. Een land dat 8 maal groter is dan Nederland, maar met 4 miljoen inwoners slechts ongeveer een kwart van het aantal inwoners telt (de kans dat je in dit land een schaap tegen het lijf loopt is vele malen groter dan een ontmoeting met een medemens). Nieuw-Zeeland ligt ongelooflijk geïsoleerd (met als meest nabije buren oa Australië en Fiji) en heeft om deze reden een uniek ecosysteem (wat ik met mijn schone schoentjes hier netjes in ere houdt…Hoewel ik tot mijn spijt wel moet toegeven dat een grote vogel een nadere ontmoeting met mijn bumper niet heeft overleefd en NZ het dus op dit moment met 1 vogel minder moet doen...Sorry...). Ja, God heeft hier flink met zijn toverstafje in de rondte staan zwaaien een aantal jaartjes geleden…en van deze kunsten is momenteel eenderde beschermd in nationale parken. Naast bergketens, azuurblauwe meren, gletsjers, vulkanen en fjorden is ook de fauna in Nieuw-Zeeland ongelooflijk divers, van de beroemde kiwi-vogel tot aan het dolfijnen, walvissen, pinguïns en zeehonden.

We rijden via de Banks Peninsula bij Christchurch verder landinwaarts richting Lake Tekapo, vanaf waar je Mount Cook kunt zien, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland (3725m). Daarna vervolgen we onze weg richting de oostkust, waar we rondom Dunedin en de Otago Peninsula onszelf door het barre weer (onder invloed van Antarctica krijgen we ongelooflijke kou, regen en zelfs hagel voor onze kiezen! En dus meteen de winkel ingedoken voor wat warmere outfits!) een weg over het strand banen om pinguïns en zeeleeuwen te kunnen spotten. Vanuit onze schuilplek in de duinen wachten we bibberend op de massa’s pinguïns waarvan we denken dat ze binnen enkele seconden aan land zullen komen… Helaas blijft het die dag bij 1 pinguïn die schijnbaar wat solo is ingesteld en dus zonder al zijn maatjes het strand op komt hobbelen. Het zien van deze niet al te sociale pinguïn, toepasselijk door ons Remi genaamd, terwijl die zich al waggelend richting rotsen begaf, was trouwens wel ongelooflijk leuk! Pinguïn & zeeleeuwen…CHECK!

Vanuit Dunedin zijn Martijn en ik verder zuidelijk gereden en hebben via de Southern Scenic Route de meest zuidelijke punten van het zuider-eiland aangedaan. Hier komt de regen en wind dus echt rechtstreeks vanuit Antarctica aan wal en we hebben dan ook bagger slecht weer gehad (hoezo zomer in Nieuw-Zeeland??). De zuidkust moet spectaculair mooi zijn, maar met dit belabberde weer viel er niet bijster van te genieten en dus waren we blij toen we weer wat verder landinwaarts en noordelijker konden reizen richting Te Anau. Dit plaatsje ligt in Fiordland en is de uitvalsbasis voor trips naar Milford Sound en Doubtful Sound. Fiordland is het grootste nationale park van Nieuw-Zeeland en is gevuld met schitterende fiorden. Bij Doubtful Sound maken we een ongelooflijke mooie boottocht, waarin we door de fjorden heen naar de Tasmaanse zee varen. Onderweg zien we zeeleeuwen, zeehonden en als slagroom op de taart ook nog eens een groep dolfijnen die rondom de boot langzaam langs ons zwemmen.En als leuk extraatje bezoeken we op de terugweg een electriciteitscentrale die zich op 200m diepte onder een berg bevindt. Niet echt aan te raden voor de mensen met claustrofobie onder ons (de buschauffeur gaf mensen vantevoren de keuze of je uit de bus wilde stappen ja of nee), maar ik vond het erg leuk om te zien.

Na de Sounds zijn we verder gegaan richting Queenstown en Wanaka, de adrenaline steden van Australië. Bungee jumpen, skydiven, raften…je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het er doen. Na heel veel gepeins en gepieker over de mogelijkheid tot het springen van een brug of uit een vliegtuig, heb ik me neer moeten leggen bij het feit dat ik geen adrenaline-junkie ben. Deze dingen zijn gewoon niet aan mij en mijn iets te zwakke hart en knikkende knieën besteed en dus heb ik ze aan me voorbij laten gaan. En aangezien we ons om deze reden toch wel een klein beetje zwakjes vonden, hebben we de schitterende natuur rondom Queenstown en Wanaka na een paar dagen achter ons gelaten en zijn we doorgereden richting de westkust van het eiland om te stoppen bij twee van de grootste gletsjers van het land, Fox Glacier en Franz Josef. Deze laatste hebben we beklommen tijdens een dagtocht en persen ons met spikes onder de schoenen door dunne ijsspleten, balanceren over door onze gids uitgehakte trappen en lunchen halverwege de gletsjer op het ijs met onze bammetjes met pindakaas. Wat een ongelooflijk uitzicht en wat bijzonder om te voet een gletsjer op te gaan!

Via Arthur’s Pass hebben we vervolgens de weg gevonden terug richting Christchurch om onze huurauto om te wisselen voor een kleinere versie. En op de parkeerplaats van het verhuurbedrijf komt de samenreis-periode tussen Martijn en mij tot een abrupt einde als we ter plekke concluderen dat onze karakters toch te ver uit elkaar liggen om nogmaals twee weken met elkaar op reis te gaan. Met name het feit dat Martijn rijdt en navigeert als een vrouw en ik als een kerel, bracht langzaamaan wat barstjes in de relatie. En toen we bij aankomst een blokje om moesten rijden omdat we het verhuurbedrijf voorbij reden (en wat doe je als je gemiste doel zich aan je rechterhand bevindt? Juist oplettende lezer, dan sla je vier keer rechtsaf om het nogmaals te proberen) en Martijn na de eerste keer rechtsaf te zijn geslagen niet meer wist wat hij bij de volgende kruising moest doen, was onze break-up dan echt een feit. En dus bevond ik mij aan het einde van de middag alleen in de nieuwe huurauto op weg naar Akaroa. Dit lieve, kleine autootje (door mij inmiddels omgedoopt tot Treesje) heeft wat moeite om de berg op te komen (soms denk ik serieus dat ik moet uitstappen om haar al duwend een handje te helpen), maar ondanks haar imperfecties hou ik toch van haar. En ik geloof dat de liefde wederzijds is. En dus zijn Treesje en ik gezellig richting Akaroa getufd op weg naar een wel heel bijzondere ontmoeting. De volgende dag ben ik namelijk gaan zwemmen met de Hector’s dolfijnen, een met uitsterven bedreigde dolfijnsoort die enkel in Nieuw-Zeeland voorkomt en waar er naar schatting nog maar zo’n 7500 van rondzwemmen.

Zwemmen met dolfijnen in het wild is een speciale ervaring aangezien de gehele ontmoeting verloopt op basis van de wil van de dolfijnen. Hebben ze zin om met je te komen spelen, dan komen ze naar je toe. Hebben ze eventjes geen trek in je, dan dobber je voor Jan met de korte achternaam in je wetsuit in het water rond. Na een aantal mislukte pogingen (en een gids die al begon te praten in termen van verontschuldigingen voor onze pech), bleek onze laatste mogelijkheid dan succesvol! Terwijl we met z’n vieren in het water lagen, werden we opgezocht door zo’n 5 of 6 dolfijnen. Ongelooflijk om in het water te liggen samen met deze geweldige dieren! En ze komen echt naar je toe, zwemmen recht op je af en dan een beetje rondjes om je heen. Ik heb met open mond in het water gelegen en vond het helemaal fantastisch om deze dolfijnen van zo dichtbij te kunnen zien. Je kon ze bijna aanraken (wat overigens niet mag vanwege hun gevoelige huidjes) en wanneer je door je snorkel heen onder water liedjes begon te zingen, was je direct hun grootste vriend. Wat een ervaring…

Na deze bijzondere ontmoeting en nog een extra middagje in het heerlijke Akaroa, tuften Treesje en ik samen verder richting het noorden naar Kaikoura. Dit plaatsje aan de oostkust van het eiland staat bekend om haar uitbundige maritieme leven en dus de uitgelezen kans om ook walvissen eens van dichterbij te gaan bekijken. En dat is precies wat ik vanmorgen gedaan heb! Om 6 uur mijn bedje uit om al vroeg met de boot het water op te kunnen. En wat was de trip in eerste instantie een feestje (ahum!)! Een Aziatische die het spits afbeet waarna de halve boot in stereo haar ontbijt in de aangeleverde zakjes deponeerde, mompelende en schreeuwende mongooltjes (tsja, die willen natuurlijk ook walvissen zien), huilende kinderen en mijn eigen maag die door de ruige zee ook af en toe een dansje maakte…. Ja, het was een fijne trip terwijl de crew hard haar best deed walvissen te spotten via de supersonische apparatuur aan boord.

Het spotten van deze walvissen is namelijk niet altijd even makkelijk, gezien het grote gebied waarin ze leven en het feit dat deze beesten zich zo’n drie kwartier lang op grote dieptes bevinden om zich vervolgens zo’n 5 tot 10 minuutjes aan de oppervlakte van het water te laten zien om hun eten te verteren. De walvissen waar het om gaat zijn zogenaamde ‘Sperm Whales’ en voordat je denkt dat de ME met haar waterkanonnen wellicht nog een puntje zou kunnen zuigen aan deze beesten, moet ik je (helaas) melden dat de naam onterecht is. De 2,5 ton (!) aan vloeistof die deze beesten in hun hoofd met zich meedragen is namelijk geen sperma (zoals onderzoekers in eerste instantie aannamen, vandaar de naam), maar een andere vloeistof waarvan nog altijd niet duidelijk is waar deze nu precies voor dient.

In ieder geval zijn deze walvissen de grootste walvissen met tanden die er bestaan en kunnen tot wel 20,5 meter lang worden. En na wat rondgevaren te hebben lukte het de crew om drie walvissen te vinden waar we met de boot naast dobberden terwijl we vanaf het bovendek naar deze enorme dieren konden turen. Ongelooflijk, wat een beesten! En als ze naar beneden duiken en hun staart de lucht inslaan…dan voel je je als mens eventjes heel erg klein…

Nou mensen, ik heb jullie wel weer lang genoeg achter de computer gehouden! Excuses alvast voor de enorme berg aan foto’s die ik gepost heb, maar ik wil jullie al het moois niet onthouden (en heb van een hoop lieve mensen lekker fotoruimte cadeau gekregen om te gebruiken!). Treesje en ik gaan de komende twee weken samen langzaamaan richting het noorder-eiland om vervolgens begin februari vanaf Auckland richting Fiji te vliegen (nou ja, ik dan…Treesje blijft hier).

Dikke kus!