Dag lieve mensen,

GELUKKIG NIEUWJAAR!!!!

Dat 2010 voor ieder van jullie maar een prachtig, machtig, avontuurlijk, gezond en heerlijk jaar mag worden! Nu alle oliebollen opgepeuzeld, rotjes opgeknald, vuurpijlen afgestoken, champagne glazen leeg gedronken en katers uitgeslapen zijn, hoop ik dat jullie weer klaar zijn voor een flinke update vanuit Down Under... Scrol eventjes naar beneden en als je denkt dat je het nog eventjes niet aankan, kruip dan nog even lekker terug je bedje in om die laatste restjes 2009 uit je lichaam te krijgen en kom morgen nog eventjes een kijkje op mijn weblog nemen (of overmorgen...dat mag natuurlijk ook)

Goed, nu de nieuwjaarswensen uit de weg zijn, neem ik jullie weer eventjes mee terug naar vorig jaar (ja, het is lang geleden, ik weet het...) en wel naar 24 december 2009 om precies te zijn. Die datum stond ik namelijk in Brisbane op het treinstation te wachten op Sanne & Nick. Beetje zenuwachtig, dat wel hoor, toch gek als je je vriendjes al zo lang niet live gezien hebt. En dan staan ze opeens in Australië voor je neus!  Maar goed, zoals dat gaat met echte maatjes was het binnen een paar tellen al alsof we elkaar gisteren nog gezien hadden en dus konden we meteen overgaan tot ‘business'... onze camper opspeuren! Nick had na uren achter internet (dankjewel Nick!!!) een Wicked campervan weten te regelen. Wicked is een bedrijf dat een aantal oude, gammele bestelbusjes door graffiti artiesten (of in sommige gevallen schijnbaar beginners) laat beschilderen en vervolgens backpackers hopen geld laat betalen om in deze gammele, maar oh zo hippe busjes te mogen rijden.  Maar zo'n gammele bus is natuurlijk wel onderdeel van een echte Ozzie ervaring en dus super om eens mee te maken! Een taxi ritje later stonden we bij Wicked campervans voor de deur en na wat wachten, een aanbod tot naakt poseren voor de camper in ruil voor 1 dag gratis huur (pardon, mijn naakte lijf is toch wel wat meer waard dan 80 dollar!!), een kleine (nee, eigenlijk grote) teleurstelling over de depressieve zwarte print op onze bus (Waarom mogen wij die bus niet met geschilderde copulerende kangaroes op de zijkant? Die is toch veel gezelliger?), het verkopen van een nier (shit, dat was mijn laatste...) om de huur van de bus te kunnen betalen, het leegroven van het kastje met achtergebleven praktische goedjes van vorige huurders en het half aanhoren van de halfslachtige instructies, konden we op weg. Nick achter het stuur en Sanne & Margot er als coaches aanmoedigend naast. Dat valt niet mee om aan de linkerkant van de weg te rijden met het stuur rechts! Je linkerhand die tegen de rechterdeur aan blijft tikken wanneer je wil schakelen, de ruitenwissers die aangegooid worden wanneer je toch echt van plan was richting aan te geven, je linkerhand die de 3^e versnelling maar niet lijkt te kunnen vinden omdat ‘ie nog nooit een versnellingspook van dichtbij heeft gezien, etc.etc.... Grootste probleem de eerste paar meter was echter nog Nick's gigantische lachbui om zijn eigen rijgedrag. Gelukkig heeft hij gierend als Gerard Joling en met de tranen in zijn ogen nog wel de eerste benzinepomp weten bereiken om daar even op adem te kunnen komen.

Goed, vervolgens serieus geprobeerd Brisbane uit te komen en daar heb je als rechtsrijdende Europeaan in eerste instantie toch echt wel even drie paar ogen voor nodig. Nadat de bus middenop een helling opeens niet meer wilde starten, de moter 6x afsloeg, we nog 1x door rood zijn gereden en 20x verdwaald zijn...waren we dan eindelijk op weg! Whohoooo!! Eerste stop...Surfer's Paradise (jaiks, daar kan het volk van Scheveningen nog een puntje aan zuigen...snel doorrijden dus!).  Aangezien we die eerste dag nou niet direct de snelsten waren, viel de avond al snel en dus op naar een camping. Direct met ons neus in de boter...een superschone camping MET een half uurtje na onze aankomst een bezoekje van de kerstman! Gezelligheid! Goed, dan maar eens die camper van binnen bekijken. Ok, waar bevind zich die 3^e slaapplek? Oh, dit matrasje van 1.50m is alles wat we tot onze beschikking hebben? Uhm...ok...geen probleem...we zijn goede vrienden... We geven elkaar gewoon even een seintje als we 's nachts willen omdraaien en doen dat dan gewoon klassikaal. Arme Sanne in het midden, de hele nacht aangestoten door een elleboog van Margot of een knie van Nick. En als ze daar niet wakker van werd, dan was het wel van het stereo gesnurk dat aan weerszijden door de bus galmde. Ook de flinterdunne matrasjes bevorderden de slaaprust niet echt, maar ook dit  hebben we in een half uur durende hysterische lachbui prima met elkaar verwerkt! We zijn toch ook gewoon veel te oud voor dit soort onzin??? (Nou ja, ik dan...) Ja, het was even goed passen en meten (met tassen op de voorbank tot het plafond toe opgestapeld), maar na een gruwelijke nacht werden we op kerstochtend toch vrolijk wakker.  En dat kerstgevoel hebben we vast weten te houden door de twee daarop volgende dagen in Byron Bay en Coffs Harbour non-stop met onze kerstmutsen rond te lopen (De kleine Aziatische mutsjes die Sanne & Nick mee hadden genomen bleken op onze Hollandse koppen niet te passen, maar de XL Australische versies die Margot had aangeschaft zaten zelfs met 25+ graden op de teller prima!). Nooit gedacht dat een kerstmuts op het strand nog eens van pas zou kunnen komen tegen de zon! Handig hoor! Pas alleen in de zee wel op dat je jezelf niet keer op keer met het witte bolletje van de muts (inmiddels loodzwaar vanwege het water) in je oog blijft slaan terwijl je in de golven aan het rond spartellen bent. Dat doet namelijk pijn. AUW! Toch een design foutje van die mutsjes zou ik zeggen...

De ene na de andere gezellige camping kwam op onze rit voorbij, met als absoluut hoogtepunt een camping bij het plaatsje Kempsey.  Stel je voor...non-stop regen (ja, we hebben vijf dagen lang helaas niets dan regen gezien), een verlaten camping aan een drukke doorgaande weg...alleen maar vaste sta-caravans, de een nog ranziger en treuriger dan de andere...en vaste bewoners die om 4 uur 's middags al stomdronken waren (en als we om 12 uur 's middags aangekomen waren, was dat plaatje niet anders geweest vermoed ik zo). 's Ochtends ontbijten naast de douches met op de achtergrond het charmante geluid van een van de bewoners die het nodig vindt tijdens zijn ochtend-douche zijn longen op te hoesten en de gehele inhoud in een 20 minuten durende sessie door het douche-putje staat te spugen. Heerlijk! Na een venijnige opmerking vanuit mijn zijde ('Goedemorgen? Nou, zo'n goede morgen is het niet meer nadat ik u in de douche aangehoord heb beste meneer!'), kwam deze bewoner zich eventjes later verontschuldigen. Het stadje heeft enorme problemen met drugsverslaafden, waar hij er vanaf zijn 10e een van is geweest, en na een heel leven vol met sigaretten ziet hij het vooruitzicht van een ziekte niet zitten. En dus is zijn theorie dat het dagelijks luidruchtig en grondig schoonmaken van zijn longen hem hiervoor zal behouden. Jaja...wil iemand het adres van deze camping hebben??? Maar goed, gezelligheid kent geen tijd en dus hebben we ons toch echt wel prima vermaakt op deze camping waar Australië echt trots op mag wezen! En van fluffige dronken camping-bewoners de volgende dag door naar de fluffige inwoners van het koala ziekenhuis in Port Macquarie. Dit ziekenhuis vangt zieke koala's op om ze vervolgens als dat lukt te rehabiliteren en opnieuw in het wild uit te zetten. Een goed doel en aangezien ik nog niet eerder een koala had gezien, was ik erg blij met dit stopje op onze trip. Leuke beestjes om van dichtbij te zien hoor!

Na de eerste paar dagen op campings met heerlijke faciliteiten gestaan te hebben, werd het natuurlijk ook een keertje tijd om de echter backpacker ervaring aan te gaan en op de pof te leven. En dat hebben we de laatste twee dagen dan ook gedaan. In Newcastle genoten we als ‘flashpackers' nog van een heerlijk en dure maaltijd, om vervolgens onze camper voor de nacht op uitnodiging van de ober bij hem in de achtertuin te parkeren. Na wat biertjes met zijn huisgenoot, een heerlijke gratis douche voor Margot, 1001 plasjes in de achtertuin (ja, de deur van het huis zat 's nachts en 's ochtends op slot...excuses...maar misschien wel goed voor je plantjes?) gingen we de volgende ochtend op weg naar Hunter Valley.  Het favoriete dagje van onze wijnliefhebber Nicolaas! Een prachtige streek zo'n 2 uur rijden bij Sydney vandaan, waar we heerlijke wijntjes hebben geproefd (hik!), gekocht (uiteraard Nick) en waar Sanne & Nick hun eerste kanagaroes in het wild hebben gezien. Whoohooo! Kortom, een geslaagd dagje! En dat geslaagde dagje werd in stijl afgesloten door het bemachtigen van een gratis overnachtingsplekje achter de lokale kroeg! Gratis gebruik van de wc's in ruil voor het consumeren van een biertje aan de bar. Nou, da's natuurlijk geen straf en met een potje darts erbij was de avond snel gevuld.

En de volgende dag was het dan zover...we reden via de Harbour Bridge langs het opera gebouw en de skyline het machtige Sydney binnen! En het was liefde op het eerste gezicht! Wat een geweldige stad!  En die stad hebben we op mijn verjaardag van onder tot boven bekeken zonder afstand te doen van onze kartonnen feestmutsjes (die Sanne en Nick voor de gelegenheid aangeschaft hadden). Met feestmutsjes in de wind bovenop de hop-on-hop-off bus viel nog niet altijd mee, maar ze overleefden het heerlijke dagje prima om 's avonds mee de kroeg in de te kunnen voor een verjaardagsdrankje. Een gezellige avond waarbij Rianne (mijn kamergenoot in Sydney), Katia (mijn Zwitserse vriendinnetje van de Whitsundays zeiltrip), Katia's nichtje en Lous & Lex ook aanhaakten. Kortom, een heerlijke verjaardag gehad!

Toevallig genoeg was het ook dit jaar de dag na mijn verjaardag tijd voor Oud&Nieuw en dat begint hier in Sydney al vroeg! Om een goede plek te veroveren om het vuurwerk te bekijken, moet je al in de vroege uurtjes op pad. Wij besloten dat 11 uur 's ochtends een prettige tijd zou zijn en vertrokken met een hapje en drankje richting het Mrs Macquirie Point, een park met uitzicht op de brug en het opera huis. En we waren niet de enigen! Jaiks! Na drie uur in de rij gestaan te hebben en het zoeken naar een plekje met uitzicht tussen de bomen door (dat viel nog niet mee), hadden we ons om half twee naar onze zin geïnstalleerd. Dat betekent dus tussen alle anderen tien uur lang op je kleedje liggen, wachtend op het grote moment. En dat is er in Sydney 2 keer. Het eerste vuurwerk is om 9 uur 's avonds speciaal voor de kinderen (leuke onderbreking van zo'n lange wachttijd), waarna om 12 uur het wereldberoemde vuurwerk de lucht inschiet.  Nog nooit zo lang met oud&nieuw zitten wachten natuurlijk en dus bouwen de verwachtingen zich op en worden ze groter en groter. Tsja, en dan valt het vuurwerk om middernacht heel eerlijk gezegd toch een heel klein beetje tegen. Het klinkt verwend....ik weet het. Misschien lag het aan de bomen die ons zicht blokkeerden, misschien lag het aan de torenhoge verwachtingen of het gebrek aan feeststemming dat we toch echt wel verwacht hadden. Ik weet het niet, maar een klein beetje teleurstelling kon ik niet verbergen. Maaaaaaar, niet getreurd om mij hoor, ik heb een hele leuke dag gehad en oud&nieuw in Sydney is een ervaring op zich!

En met deze mooie ervaring in mijn achterzak is het vandaag alweer tijd om Australië na zes weken gedag te zeggen en op weg te gaan naar haar buur Nieuw-Zeeland! Vanavond vlieg ik naar Christchurch op het zuidereiland en deel ik een tijdje een auto met Katia en haar vriend. Samen gaan we al het geweldige natuurschoon bekijken en dat wordt denk ik opnieuw een hoogtepunt van de reis! 2010 begint dus heerlijk hier aan de andere kant van de wereld!

Dikke kus en  tot gauw (het duurt nu nog maar een paar weekjes tot ik alweer thuis ben...)

xxx