Een wereldreis maken…het lijkt zo bijzonder niet meer. Nu ik mezelf volop in de voorbereidingen bevind, kom ik (logisch natuurlijk) de een na de ander tegen die een vergelijkbare trip als ik nog voor me heb liggen, inmiddels alweer enige tijd achter de rug heeft. Ik struikel op het moment zelfs over de mensen die zulke lange, avontuurlijke, uitgebreide reizen hebben ondernomen dat ze mijn ‘bescheiden’ 7 maanden doen verbleken. Ja, er in een gesprek even en passant een geplande, interessante reisbestemming uitfloepen om te kijken hoe exotisch deze klinkt, wordt meer dan eens gepareerd met een nog veel exotischer locatie waar de persoon in kwestie zelf al de meest duizelingwekkende avonturen beleefd heeft. Het lijkt verdorie wel alsof iedereen net zo avontuurlijk is ingesteld als ik mezelf op dit moment toch wel heel erg vind! Waar zijn toch al die mensen gebleven die nog nooit achter hun stoffige bureaus vandaan zijn geweest en waar ‘wij wereldreizigers’ (ja, met nog 12 dagen tot vertrek reken ik mezelf gemakshalve alvast even tot dit clubje. Niemand die er last van heeft, toch?) aan kunnen refereren wanneer we zoeken naar gemakkelijk vergelijksmateriaal waar we zelf erg interessant en avontuurlijk tegen afsteken?

Nee, indruk maken doe je inmiddels met een verre reis al lang niet meer. En dat is natuurlijk maar goed ook, want dat moet toch wel de slechtste reden zijn om zoiets groots te ondernemen. Maar waarom ga je dan wel? Waarom zeg je al je zekerheden op en haal je jezelf van tijd tot tijd ondoenlijk lastige administratieve procedures en regelwerk op de hals? Om nog maar niet te spreken over het afscheid moeten nemen van iedereen die je lief is! En laat dat nu net zijn wat ik vandaag weer heb moeten doen. En dit keer de moeder van het afscheid nemen…je beste vriendin!! Sanne is vandaag op vakantie gegaan en dat betekent dat we vanmorgen al afscheid hebben moeten nemen. Kan ik mijn vliegticket nog ergens cancellen?? Want het kan toch niet zo zijn dat ik haar de komende zeven maanden niet meer zie! Met buikpijn, knikkende knietjes en waterige oogjes haar toch maar losgelaten een paar uur geleden. Een zonnebril kan gelukkig de rest van de middag een hoop verbloemen als er zich weer een plaatselijk hoosbuitje op mijn wangen aandient. Verbazingwekkend dat www.nu.nl nog altijd geen melding heeft gemaakt van het dramatische afscheid van twee hartsvriendinnetjes uit Utrecht en het ellendige gevoel dat ze er allebei aan over hebben gehouden. Dat is toch zeker groter en belangrijker nieuws dan die overstromingen in Zuid-China? Wacht eens even...Shit, daar zit ik zelf binnen twee weken!...toch dat artikel maar eens even lezen!

Dus waarom gaan? Waarom niet gewoon lekker thuis blijven en elke avond bij Sanne op de bank gaan zitten als ik daar zin in heb? Tsja, ik vraag het mezelf de laatste dagen ook steeds vaker af. Maar het antwoord dient zich op dat soort momenten altijd direct weer aan, zo ook onderstaand stukje tekst dat ik laatst op internet las…

‘Is dit alles?” Die vraag vormt de inleiding tot menig wereldreis. Al weten we dan misschien niet precies wat we zoeken, we willen niet sterven in het doffe harnas van de werkweek. Het leven is toch meer dan keurslijf en regelmaat? Dus pakken we het vliegtuig, op weg naar een leven dat we nog niet uit ons hoofd kennen. Spanning, avontuur.

Reizen is vooral een manier om wakker te worden: de hitte voelt anders, de kou is niet als thuis, de mensen klinken en ruiken anders. Reizen is: alle zintuigen schoonwassen en afstoffen. Een heuse ijsbreker waarmee vastgevroren gevoelens en aangekoekte gedachten los worden gewrikt. Kijk dus je ogen uit, zodat je als je terugkeert genoeg magie hebt verzameld om ook de betovering in de dagelijkse werkelijkheid te kunnen zien. Zodat je, als je thuiskomt in tranen uitbarst bij de schoonheid van drassig polderland. Of bij de wonderen van tram 9.

Er was ooit een man, zo vertelde de schrijver J.K. Chesterton, die op ontdekkingsreis ging. Hij vertrok met zijn boot vanuit Engeland, reisde vele maanden, overleefde weer, wind en vele avonturen. Op een dag zette hij voet aan land. Hij was ervan overtuigd een nieuw continent te hebben ontdekt. In werkelijkheid was hij terechtgekomen op exact dezelfde plek als waar hij een paar maanden eerder was vertrokken. Maar wel met een nieuwe kijk op zijn oude werkelijkheid. Goede reis!’

(www.reisomdewereld.nl)

Kijk, en dat maakt het het uiteindelijk allemaal waard…ook het afscheid van je beste vriendin.

Liefs,

Margot