De laatste loodjes vrienden…

Mag ik u allereerst complimenteren met het feit dat u na ruim een half jaar nog altijd de moeite neemt om mijn hersenspinsels te lezen? U bent nog een van de weinigen…

Als ik een Nieuw-Zeelandse geit zou zijn....zou ik er zo uitzien....

Nou, als dat je enthousiasme voor de laatste loodjes van de reis niet heeft aangewakkerd, dan weet ik het ook niet meer…

Maar goed, laat ik de afgelopen twee weken weer eventjes netjes in chronologische volgorde aan je voorbij laten gaan, zodat het allemaal een beetje logisch voor iedereen blijft. Eens even kijken, mijn laatste verhaaltje eindigde met het feit dat ik de enorme Sperm Whales bij Kaikoura had gespot, dat dit enorme beesten zijn, geen ongelooflijke hoeveelheden sperma in hun hoofd hebben zitten en ik gelukkig genoeg was om er drie te mogen aanschouwen. Nadat ik ’s ochtends vroeg van deze boot was gekomen, ben ik ’s middags naar een boerderij gegaan. Na wat geknuffel met Christmas (het bokje dat aanvoelde als heerlijk zachte vloerbedekking) en het voeren van de huis-geit, was het voor de boer tijd om een schaap naar voren te toveren die de twijfelachtige eer had om voor een stel toeristen geschoren te worden. Floep, floep, floep en klaar! Het arme beestje moet in deze barre Nieuw-Zeelandse zomer (waarover later meer) inmiddels met kippenvel op zijn ruggetje in de wei staan… Na nog wat uitleg van de boer over wat er met de wol gedaan wordt, wat het wereldrecord van schapen scheren nu eigenlijk precies is (schrik niet, het wereldrecord staat op 45 seconden voor 1 schaap…Laten we hopen dat het betreffende beest alle vier zijn pootjes nog heeft) en na nog meer geknuffel met Christmas, was het tijd om weer te vertrekken op deze enorm gezellige plek.

De volgende dag zijn Treesje en ik de bergen ingereden richting de thermische baden van Hanmer Springs. In de plenzende regen (het overkoepelende thema van dit verhaal) de onbewoonde bergen in doe je natuurlijk bij voorkeur met een volle tank. Maar voor een beetje avontuur in de dag, bedacht ik me bij vertrek dat ik de 200 kilometer vast nog wel op mijn driekwart lege tank zou redden. Niet handig! Dus ik heb Treesje de hele rit door de bergen (geen boerderij te bekennen) moed in zitten praten ‘Kom op Treesje, je kunt het! Ik wil niet door de regen lopen op zoek naar een boerderij! Kom op Trees, we zijn er bijna!’. Toen we middenin de bergen een benzinepompje tegen kwamen, was Treesje dan ook zo blij dat haar benzinemeter direct in het rood sloeg. Pfieuw…. Goed, door naar de thermische baden met water tussen de 30 en 40 graden Celsius voor een heerlijk dagje ontspannen. Nadat ik mijn eerste bad ingedoken was en voelde dat het water inderdaad heel erg lekker warm was, zat ik me na 1 minuut al ongelooflijk te vervelen. Tomtiedom, beetje om me heen kijkend, tomtiedom…beetje saai zo in je eentje…en het regent ook nog eens op mijn hoofdje…tomtiedom…hoe lang zit ik er al in?...oh, nog maar 10 minuten?...tomtiedom….is er nog iets anders te doen hier in de omgeving?...tomtiedom…ik heb hier geen geduld voor…tomtiedom…het lijkt hier verdorie wel het golfslagbad van de Tongelreep met al die veel te drukke tieners (een bejaarde opmerking, ik realiseer het me)….tomtiedom...jammer dat ik geen boekje oid kan lezen in dit bad....tomtiedom...tomtiedom...Goed, na een uurtje zat ik weer in de auto op weg naar de noordkust van het eiland. En na 2 rustige en regenachtige daagjes aan deze noordkust, heb ik samen met Lex & Lous (ja hallo, daar zijn we weer!) de ferry naar het noorder-eiland genomen. Maar niet voordat ik helaas afscheid had moeten nemen van een toch iets te dure Treesje, treurig maar waar… Maar niet te lang getreurd, ik kreeg van Lex en Lous een lift in hun strakke bolide naar Ohakune, een klein plaatsje een paar honderd kilometer naar het noorden. Ohakune is een klein skidorpje en is in de zomer inderdaad half verlaten (mijn hostel was zo leeg dat het wel wat weg had van ‘The Shining’... heee, zie ik Jack Nicholson daar rondrennen met een bijl?? Maar, ik had wel voor het eerst in 2 maanden een kamer voor mij alleen! Whoohooo!!). Aangezien we geen zin hadden in al te vermoeiende en lange wandelingen door het nabijgelegen Tongariro National Park, hebben we de volgende dag een wandeling gemaakt die meer weg had van een modder-gevecht aangezien het pad een half opgedroogde rivier was. Na een uurtje geworsteld te hebben om geen vieze voeten te krijgen (mislukt) en als Tarzan via de bomen de modder proberen te ontwijken, hebben we het opgegeven en zijn we ’s middags naar een heuse privé club gegaan voor een biertje. Wat voor club het nu precies was werd ons niet helemaal duidelijk, maar er zaten 5 mannen de ene kan bier na de andere kan bier weg te drinken en we waren er toch wel redelijk van overtuigd dat die 5 auto's op de parkeerplaats bij ze hoorden...

Nadat Lex & Lous de volgende dag vertrokken, besloot ik ’s ochtends vroeg toch een poging te wagen om de 19,4 km lange Tongariro Alpine Crossing te lopen. In deze omgeving is een groot gedeelte van de film Lord of the Rings opgenomen (ik heb deze film overigens samen met de chauffeur van de shuttle bus hard lachend nog flink de grond in zitten boren, totdat we tot de conclusie kwamen dat die stille Duitser achterin de bus waarschijnlijk speciaal vanwege zijn fetisj voor de film naar deze plek was gekomen). Samen met de Zwitserse Patricia uit mijn hostel heb ik de track in zo'n 7 uurtjes afgelegd en ik moet zeggen…als dat mietje van een Frodo nou niet de hele tijd gillend als een meisje voor monsters aan het wegrennen was geweest en even stil had gestaan en om zich heen had gekeken, dan had hij net als ik de meest prachtige landschappen gezien. En deze dag was het slechte weer dan voor 1 keer een pluspunt, want door de laaghangende bewolking leek de omgeving wel buitenaards! Kraters, turqouise meren, over de rotsblokken bergen opklauteren terwijl je door de wolken heen je voorganger amper nog ziet...Een hele gave tocht!

Na nog een stukje meegelift te hebben met Patricia en haar moeder, ben ik doorgereisd richting Rotorua, het stinkstadje van Nieuw-Zeeland. Je loopt er de hele dag rond met de vraag ‘Zeg, heeft er hier soms iemand een windje gelaten?’. De locals hebben hier echter geen last van teveel maaggas (of misschien ook wel, ik heb geen theoretisch bewijs), maar het heeft te maken met het enorm actieve vulkaangebied waarin dit plaatsje ligt. Het stinkt er dus de hele dag naar rotte eieren, oftewel zwavel (dus mocht je last hebben van teveel maaggas, dan is dit toch wel de ideale plaats om je huisje neer te zetten...). En aangezien ik dit zo’n heerlijk luchtje vind (ahum), ben ik het nog eens van dichterbij op gaan zoeken in het Wai-o-Tapu Thermal Wonderland. Een park vol met vulkanische meren, geisers, bubbelende modderpoelen en dampende grotten. Eerste attractie in het park is Lady Knox geiser, een geiser die elke dag op gehele natuurlijke wijze om 10.15 de lucht inspuit. Ja, dat natuurlijke tijdstip van 10.15 heeft in de verste verte niet te maken met de man van het park die na een praatje naast de geiser om 10.14 een poedertje in de geiser gooit waardoor deze 1 minuut later geheel natuurlijk omhoog spuit. Beetje jammer….en ook de gebouwde tribune vol met flitsende Japanners rondom de geiser werkte bij mij wat op de lachspieren. Maar toch, spuitende geiser…CHECK! Het park (‘zeg, wie heeft er hier een windje gelaten!!!’) is verder inderdaad een grote borrelende, dampende plek waar je vol verbazing rondloopt. Hoe is het mogelijk dat daar beneden in die grot kokende modder omhoog spuit en dit meer waar ik nu naast sta 70 graden celcius is? Onwaarschijnlijk, wat is de aarde toch mysterieus!

Vervolgens door richting Auckland, waar ik eigenlijk bijzonder weinig gedaan heb, behalve een bezoek aan een veel te dure kapper op mijn toch al te krappe backpackers-budget (kon me even niet inhouden), een avondje met een 3D bril in de bioscoopstoel kijkend naar Avatar (die ik verrassend goed vond) en een bezoekje aan het Auckland museum, waar ik geleerd heb dat er in Nieuw-Zeeland vroeger vogels van 3 meter hoog rondliepen (jaiks) en het een kwestie van tijd is voor er in en rondom Auckland een vulkaanuitbarsting gaat komen. Ze hebben in het museum een huiskamer nagebouwd, waarin je kunt voelen hoe het is wanneer er vlakbij een vulkaan uitbarst…Goed, tijd om weg te gaan uit deze tikkende tijdbom!!!!! En dus een ritje met de bus richting the Bay of Islands in de noordelijke punt van het eiland. Helaas is dit schijnbaar prachtige gebied een treurige bedoeling in deze ellendig slechte zomer (schijnbaar de slechtste in 30 jaar...dankuwel...) en regent en waait het hier op dit moment zo hard dat ik met mijn parapluutje niet rechtop kan blijven lopen. Helaas geen boottochtje voor mij dus vandaag en dat is de zoveelste activiteit die ik niet kan doen vanwege het slechte weer (jaja, ik weet het…jullie zitten in de sneeuw en zouden graag met me willen ruile, blablabla...

Nadat de shuttle bus me op kwam halen, realiseerde ik me bij het tellen van het aantal grijze koppen dat we hier te maken hadden met een zogeheten ‘5 uur-show-op-reis’ tourtje…. Ja, men had de senioren-pas volgens mij even flink laten vonken en ik trok de gemiddelde leeftijd in de bus flink naar beneden! Op naar de Maori Treasy Ground in Waitangi, een historische plek voor de Maori, aangezien hier de Waitangi Treaty (overeenkomst waarin Maori en de Europeanen verklaren het land ‘eerlijk’ met elkaar te zullen delen) is getekend. We worden bij het Maori Meeting House opgewacht door gillende Maori strijders die een traditioneel welkom opvoeren waarin wij bezoekers als nieuwkomelingen worden onderzocht op onze bedoelingen. En nadat onze ‘leiders’ (drie arme mannen die, al tegenstribbelend en door hun vrouwen naar voren geduwd, uit de groep werden gehaald en zich als onze stamhoofden moesten voordoen) hun neuzen tegen die van de Maori hadden gedrukt, mochten we het huis binnen en kon de voorstelling beginnen. De regisseur zei aan het begin van de voorstelling zonder enige vorm van bescheidenheid dat dit een avond zou worden die we nooit zouden vergeten en dat we aan de hand van de voorstelling een duidelijk beeld zouden krijgen van de geschiedenis van de Maori. Hoe het verhaal nu precies in elkaar steekt weet ik niet precies meer, maar die Maori mannen in rokjes en ontbloot bovenlijf zal ik inderdaad niet snel vergeten

Morgen zit mijn avontuur er in Nieuw-Zeeland alweer op en vlieg ik richting Fiji voor hopelijk een paar heerlijke daagjes ZON, zee, strand! Daarna probeer ik in de USA weer even achter een computer te duiken om jullie nog even lastig te vallen met een van de laatste updates van mijn reis. Het zit er alweer bijna op!