Nadat ik op mijn laatste dag in Nieuw-Zeeland nog een geweldig afscheid ontving van tientallen dolfijnen die rondom de boot uit het water sprongen, was het tijd om na 1 maand weg te gaan uit dit land dat bij het uitdelen van natuurschoon vooraan in de rij heeft gestaan. Ik kan alleen maar zeggen, als je er nog niet geweest bent…wat doe je hier dan nog?!?!?! GAAN! Mijn weblog lezen kun je altijd nog wel een keer, maar die bergen, meren, vulkanen, gletsjers, dolfijnen, walvissen en pinguïns moet je echt zo snel mogelijk gaan bekijken! Maar goed, aan alles komt een eind, dus ook aan mijn bezoekje aan Nieuw-Zeeland en daarom op naar een nieuw avontuur in de vorm van Fiji. Een klein avontuurtje dit keer, want ik had maar 5 daagjes te besteden in deze eilandengroep. Fiji, zo’n tropische plek waar je witte stranden, een azuurblauwe zee, kokosnoten en bloedhete temperaturen verwacht. Maar in Nieuw-Zeeland sprak ik met een Zwitsers stel die een heel ander plaatje schepte…gevaarlijk, eng, orkanen, regen, voedselvergiftiging. Kortom, je zou er nog niet dood gevonden willen worden! En dus was ik heel erg benieuwd hoe Fiji zou gaan bevallen. Nou….het was er geweldig! Goed, als je er vanuit Nederland de halve wereld voor over zou komen vliegen, dan zou ik misschien ook ietsepietsie teleurgesteld zijn en kun je denk ik beter naar bijvoorbeeld Frans Polynesië gaan, maar in een stop-over van 5 daagjes heb ik me geweldig vermaakt!

Ik kwam aan op het vliegveld van Nadi op het hoofdeiland Viti Levu, waar ik door een chauffeur van het hostel werd opgewacht. Whaaaa, met 1 stap uit het vliegveld waande ik me weer in Azië…heerlijk! Drukte, chaos, viezigheid, een gammel busje, communicatieproblemen en alles ‘Fiji time’….Relax, no worries, alles komt goed! En dus zat ik meteen met een grote grijns in dat busje, terwijl er een golf van diepe heimwee naar Azië over me heen viel. Backpacken is ook zoveel leuker in niet-westerse landen… Op naar mijn hostel, waar ik afgezien van het personeel zo’n beetje de enige aanwezige bleek. Ja, de Engelse eigenaar leek een beetje moeite te hebben met het vergaren van gasten, maar dat betekende wel dat ik de dorm kamer voor mij alleen had en alleen slapen is voor mij inmiddels een grote luxe! Na mijn eerste duik in het zwembad, een eerste wijntje (niet importeren Nick & Sanne…niet te drinken!) en een eerste zonsondergang, was het de volgende dag tijd om het eiland eens te gaan bekijken. Samen met Marti en Anita, een heerlijk fout Amerikaans stel (‘I don’t like that Obama…didn’t vote for him…hell no…and that ain’t ‘cause I’m a racist or anything…if he would have been white…I wouldn’t have voted for him either!’), een gids en een chauffeur gingen we op weg naar de markt in Ba. Heerlijk om weer rond te wandelen in de chaos van een markt, waar we vanalles mochten proeven, mensen graag met ons de foto wilden en iedereen zin had in een gezellig praatje. Vervolgens de binnenlanden in waar we al snel in de gaten hadden hoe mooi, groen en heuvelachtig het hoofdeiland van Fiji wel niet is. Na zo’n half uurtje over een onverharde weg, kwamen we hobbelend en bobbelend bij het Navala dorp aan, het enige nog traditionele dorp in Fiji. We werden ontvangen in de ‘bure’van een van de families voor een cava-ceremonie. Cava is een drankje dat van de wortels van de cassave plant gemaakt wordt. Er zit geen alcohol in, maar na genoeg consumptie kun je er wel behoorlijk high van worden. En de gemiddelde inwoner van Fiji drinkt het graag en veel! Nadat de wortels van de plant worden vermalen tot poeder, wordt dit poeder in een doek boven een grote bak gehangen en wordt er water overheen gegooid. Alles wat door de doek heen komt druppen is het drankje en dit wordt je in een kommetje aangeboden door het stamhoofd. Bedoeling is dat je ervoor bedankt door 1 keer in je handen te klappen en ‘bula’te zeggen, het kommetje aan je mond te zetten en in 1 keer naar binnen te gooien, om vervolgens 3 keer in je handen te klappen en ‘benaka’ te zeggen. Zo gezegd, zo gedaan. Vreemd goedje waar je tong al na 1 kommetje van gaat tintelen en ik kan me goed voorstellen dat je er na een paar glaasjes inderdaad interessante dingen van gaat zien…

Goed, na een rondleiding in het prachtige dorpje en het drukke schooltje, waar 1001 kinderen op de foto wilden, was het weer tijd om terug te gaan naar Nadi. Daar ben ik de volgende dag op de catamaran gesprongen die richting de Yasawas voer. De Yasawas zijn een eilandengroep ten noorden van het hoofdeiland en staan bekend om hun lekkere weer, stranden en mooie koraal. Klonk mij als een recept voor succes in de oren en na 2,5 uur varen kwam ik aan bij Drawaqa Island. Op dit kleine, onbewoonde eilandje staat de Barefoot Lodge, waar ik voor 2 nachtjes een reservering had gemaakt. Nadat een klein bootje me vanaf de catamaran naar het eiland bracht, stond de manager me al zingend op te wachten. Goh, ik geloof dat ik me hier wel ga vermaken… Barefoot lodge in het kort? Hutjes zonder electriciteit op het strand onder de palmbomen, een strand voor zonsopkomst en een strand voor zonsondergang, personeel in bloemetjes-bloesjes, hangmatten op het strand, een gezellige eiland-hond, drie maaltijden per dag, een azuurblauwe zee vol koraal en bijna geen mens te bekennen. Nogmaals…wat doe je nog achter die computer?!?!?

Op het eiland waren slechts 8 andere gasten die van een zeilboot afkomstig waren en overdag op excursies gingen waardoor ik het eiland voor mij alleen had. Grote grijns, grote grijns! En dus heb ik me 2 dagen heerlijk vermaakt met snorkelen, luieren, zonnen, in mijn hangmat liggen, lezen, cocktails en cava drinken, spelen met de eiland-hond en zwemmen. Echt, zo naar! Op de laatste dag waren de andere 8 gasten al vertrokken en kreeg ik mijn lunch geserveerd in mijn hangmat en heb ik heerlijk alleen naar de horizon liggen turen, terwijl ik mijn maaltijd deelde met de eiland-hond met wie ik inmiddels dikke vriendjes geworden was. Nogmaals….waarom zit je inmiddels nog niet in een vliegtuig?!?!?!

Helaas kwam ook aan dit paradijsje uiteindelijk een einde, wat misschien maar goed is ook, anders was ik uiteindelijk tegen een volleybal gaan praten (misschien een enorm leuke grap als je de film ‘Casteway’ met Tom Hanks gezien hebt (trouwens in Fiji opgenomen), maar misschien ook niet. Mocht je de film niet gezien hebben, vooral niet gaan kijken, geen bal aan!). En dus op naar het vliegveld van Nadi voor een hele lange en ijskoude vlucht van 10 uur naar Los Angeles. De eerste persoon die ik hier sprak was een meisje in het shuttle busje op weg naar mijn hostel in Hollywood, die vertelde dat ze die avond in een sexy outfitje (ik heb de foto gezien…meer vlees zichtbaar dan stof) de superbowl ging kijken in de Playboy Mansion. Welkom in Amerika!!!! En ik moet zeggen, ik heb me in 7 maanden tijd op straat nog nooit zo onveilig gevoeld als de eerste avond rondom Hollywood Boulevard! Maar dat heeft me er niet van weerhouden de volgende dag de Walk of Fame te gaan bekijken (waar je trouwens bij 9 van de 10 sterren denkt…wie is dit in godsnaam??) en in een busje te springen voor zo’n enorm foute tour waarbij je in Beverly Hills langs de huizen van sterren rijdt. Heel kansloos, ik weet het, en zo voelde het ook, maar stiekem toch best leuk om even te kijken waar Jennifer Lopez, George Clooney, David en Victoria Beckham, Britney Spears en Christina Aguillera wonen! Nou, in grote huizen kan ik je vertellen…

’s Avonds liep ik op de Hollywood Boulevard tegen een grote première aan van de film ‘Valentine’s Day’, waar het bleek te stikken van de celebs. Zo zag ik staand op mijn prullenbak (tsja, als je er dan toch bent, wil je natuurlijk wel een goed uitzicht) tussen de gillende en krijsende fans (het blijft toch gênant) in een uurtje tijd Dr. McDreamy & McSteamy van Grey’s Anatomy, Jessica Biel, Jamie Foxx, Jessica Alba, Ashton Kutcher en Demi Moore, Jennifer Garner en Julia Roberts voorbij komen! Toegegeven, bij de helft wist ik niet wie het was, maar de op hol geslagen fans rondom mij konden bij een kruin die uit de limousine stapte al precies zien met wie we te maken hadden. En dan schijnen mensen de illusie te hebben dat op de toppen van je longen kei-hard de voornaam van de ster te krijsen ertoe zal leiden dat de persoon in kwestie naar je toe zal komen lopen om zijn of haar tong in je keel te steken, je verliefd in de poppetjes van je ogen te kijken om er vervolgens met je vandoor te gaan voor een romantisch en lang leven. Nee, ik weet niet wat ze ermee hopen te bereiken, maar het adoreren van sterren blijft een raar fenomeen…

De volgende dag was het trouwens tijd voor een ander raar fenomeen….Dr. Phil! Jaja beste kijkbuiskinderen, uw schrijfster had een gratis kaartje weten te bemachtigen om deze derderangs psycholoog live te gaan bekijken tijdens de opnames van een van zijn slaapverwekkende shows! Whiehiehiehoehoehoehoe, je lacht je rot! Het is in ieder geval prettig dat de beste meneer zichzelf zo geweldig vindt, dan hoef ik het in ieder geval niet meer te vinden… Maar goed, oogjes openhouden de komende tijd dus! Als je de aflevering voorbij ziet komen waarin hij praat met de ouders van een verdwenen vrouw of de aflevering waarin hij praat met ouders van kinderen die aan drugs verslaafd zijn (zzzzzzzz….), even goed opletten! Misschien spot je mij wel tussen het klap-vee in de zaal!

En aangezien ik toch in Hollywood zat, vond ik het een goed plan de volgende dag nogmaals naar een studio te gaan. En ditmaal meteen de grootste en oudste van allemaal…de Warner Brothers Studios! Uit deze stal komen de machtigste klassiekers (bijvoorbeeld ‘Cassablanca’) en de populairste hedendaagse shows (denk aan ‘Sex and the City’ en ‘Friends’). Samen met mijn kamergenootje Sarah kregen we in een geweldige privérondleiding een kijkje achter de schermen. Ontzettend leuk om te zien. Wist jij bijvoorbeeld dat scènes uit Annie, Spiderman, Friends, ER en Ocean’s 13 gewoon op dezelfde paar vierkante meters zijn opgenomen? Toch leuk om te weten! Maar de topper van de dag was toch wel een bezoekje aan de set van Friends…Ik heb op de bank in Central Perk gezeten dames en heren!!! Mijn kont heeft het stofje geraakt waar de kont van Jennifer Aniston ook op gezeten heeft! Nou, als grote Friends-fan zie ik het toch als een van de hoogtepunten uit mijn trip!

Samen met Sarah heb ik nog voor 1 dagje een auto gehuurd om een bezoekje te brengen aan Santa Barbara, Malibu en Santa Monica. Maar eerste stop op onze lijst was een tripje naar het graf van Marilyn Monroe. Onvindbaar en verdomd lastig om te komen, maar met een grote Monroe-fan naast me toch wel heel bijzonder om te zien. Ze ligt overigens begraven in een muur, waar naast haar een plek gereserveerd is voor Hugh Hefner. Maar boven haar ligt gewoon een onbekende meneer. Deze beste man ligt dus tot in de oneindigheid bovenop Marilyn Monroe…De man moet met een grote grijns in zijn graf liggen! Gheghegheghe….

Aan het einde van onze road-trip zette Sarah me uiteindelijk ’s avonds af bij een hostel in het wereldberoemde Venice Beach. Goed, dit is dan de plek waar ik me in 7 maanden tijd het meest onveilig heb gevoeld! Mijn hemel, wat een enge en vervallen plek vol met zwervers en junks op straat. En dus snel mijn hostel in gevlucht met de deur op slot! En daar kwam ik mijn kamergenootje Carrie tegen met wie ik de volgende dag Venice Beach en Santa Monica heb bekeken. Bij het zien van alle strandhuisjes voor de lifeguards bleef de tune van Baywatch maar in mijn hoofd hangen! Helaas geen David Hasselhoff of Pamela Anderson gezien, maar wel een hele hoop ander raar volk. Ja, Venice Beach is een goede plek om gewoon de hele dag te gaan zitten om mensen te bekijken…je weet niet wat je ziet! Sowieso stikt het in en rondom LA van de vreemde mensen. Of ze hebben ze niet helemaal op een rijtje (ik heb in LA net zoveel mensen gezien die hardop in zichzelf zaten te praten als ik in Nieuw-Zeeland schapen gezien heb) of ze zijn naar LA verhuisd om het te maken in de entertainment industrie (en dan heb je ze misschien gewoon ook niet helemaal op een rijtje). Ja, LA puilt uit van de dj’s, acteurs en muzikanten die nooit doorgebroken zijn en dat waarschijnlijk treurig genoeg ook nooit zullen doen. Zo ook bijvoorbeeld mijn vriendinnetje Carrie, die huis en haard in Minneapolis had achtergelaten om het in LA te maken als tekstschrijver voor film en TV. Toegegeven, ook Carrie had ze niet helemaal op een rijtje…

De gekte van LA, Hollywood en Carrie heb ik uiteindelijk achter me gelaten om deze na een 1-uur durende vliegtuigrit naar Phoenix in te ruilen voor….tomtiedom…IVO! Jaja mensen, na maanden in verschillende werelddelen en tijdszones doorgebracht te hebben zijn we dan eindelijk weer samen! Net op tijd voor Valentijnsdag!