Hallo!

Ik zit inmiddels in China! En dat is eventjes wennen...

Hoe kan ik dat nu eens het beste uitleggen? Uhm....ok:

'Hallo, ik ben een Chinees... 1 momentje terwijl ik:

* Voor je neus mijn keel eens flink schraap, een lekkere roggel naar boven haal en deze vervolgens met een hoop geluid op straat neer kwak om vervolgens als toetje mijn neus te legen door 1 neusgat dicht te houden en hard door het andere te blazen. Smakelijk... (overigens wordt het in China als erg onbeleefd en lomp ervaren om tijdens een maatlijd (per ongeluk) met je stokjes in iemands richting te wijzen... Euh....ja....)

* Naast mezelf ook de rest van mijn familie, een paar kippen en mijn weekboodschappen op mijn brommer prop. Voordeel hiervan is uiteraard dat de baby van het gezin zo strak tussen papa's rug en mama's buik ingeklemd wordt, dat de kans dat hij/zij van de brommer valt niet al te groot is.

* Rijdend op 2 rijstroken probeer alle andere ongeleide projectielen op de weg te omzeilen terwijl ik om de meter luid op mijn toeter sla. Het zou immers kunnen dat de 50 voertuigen voor, achter, links of rechts van me niet in de gaten hebben dat ik eraan kom stuiven en dat zou weleens tot ongelukken kunnen leiden...

* In een 4p slaaptreincoupe van 2 bij 2 meter mijn peuter op de prullenbak zet om haar vevolgens volledig zonder gene haar plasje te laten doen. Tsja, die treintoilet is natuurlijk ook erg onhygienisch....'

Jaaaaa, de 'zonder dat we het in de gaten hebben, worden we steeds asocialer'-reclame uit NL zou hier niet misplaatst zijn!

Maar goed, China dus... Na een paar dagen in Hong Kong vertoefd te hebben, ben ik per trein de grens met China overgegaan. Na alle grensformaliteiten (die wat langer duurde dan ingeschat) en een kleine ontmoeting met een douane-hond die mijn gezicht wat nader kwam bekijken (ik had nog een banaan in mijn rugzak zitten...woeps), kwam ik uiteindelijk veel later dan gepland de grens over. Tel daarbij op dat ik niet echt goed wist waar en hoe de trein naar mijn bestemming Guilin zou vertrekken en je hebt het recept voor een euh...paar interessante uren.

Bij een toeristenbalie werd me aangeraden toch vooral de bus te nemen in plaats van de trein, aangezien deze comfortabeler en sneller was. Goed, aangezien er niet echt een alternatief beschikbaar leek, stemde Margootje in. Een slaapbus, +/- 10 uur....Nou, dat moest lukken. Even snel wat eten gescoord in de 7-Eleven en de klaarstaande taxi in naar het vertrekpunt van de bus. Daar (=godvergeten straakhoek) aangekomen trof ik enkel Chinezenwachtend op plastic krukjes.Na een half uurtje wachten en een steeds sneller slinkend vertrouwen in de gehele situatie, stond het hele clubje op en ging aan de wandel.Ik erachteraan en zo stonden we even later aan de kant van de weg te wachten op de slaapbus. Die kwam eraan en voor ik er erg in had waren ik, mijn backpack en alle Chinezen binnen, terwijl de buschauffeur het gas erop zette. Naast de chauffeur staand en in de bus kijkend was het kleine beetje vertrouwen in de gehele situatie direct weg: Dit is geen bus...dit zijn Chinese sardientjes in een blik!

Een bus vol met bedjes van zo'n 160cm lang en 50 cm hoog. Alle Chineesjes lagen (want zitten kon niet) al direct op hun bedjes en dus bleek er enkel nog een plekje achterin de hoek voor me beschikbaar. Na mezelf met backpack en al door het 20cm brede gangpaadje geperst te hebben, ging ook ik op mijn bedje liggen om de situatie eens rustig op me in te laten werken. Ok....geen wc aan boord, geen ramen die open kunnen, geen airco, enkel Chinezen die geen Engels spreken, het bed boven me te dicht op me en 10 uur lang de Chinese openbare weg op waar per dag 6000 mensen sterven door verkeersongelukken. Ok Margot, gewoon rustig blijv.....PANIEK!!!!!!! En...hallo meneer claustrofobie!!!! Nog nooit eerder gehad, maar een lekkere aanval diende zich aan en besloot me het daarop volgende kwartier niet meer los te laten.

Wonder boven wonder stopten we na dit kwartier om een onduidelijke reden bij een busstation. Mijn kans!!! En dus sprintte ik op blote voeten de bus uit om met handen en voeten aan de chauffeur duidelijk te maken dat ik echt met geen mogelijkheid mee kon en dat ik mijn spullen uit de bus zou gaan halen. Dus opnieuw de bus in en terwijl ik mijn spullen bij elkaar stonden te grissen, deed de chauffeur de deur dicht en ging opnieuw op weg. Oh nee, nee, nee, nee, nee. Ooit een Nederlandse van 1.80m met backpack, rugzak en schoenen in de hand door een paadje van 20cm zien denderen, alle Chinezen in haar baan omver kegelend, ondertussen 'stop' krijsend?In zo'n geval valt de taalbarriere snel weg kan ik je vertellen.

Goed, om een al te lang verhaal nog enigzins kort te houden...het resultaat was dat ik met mijn hele handel in het donker op straat stond terwijl de chauffeur in het Chinees naar me schreeuwend weg reed. Pfieuw... Uiteindelijk de nacht doorgebracht in een nabij hotel en de volgende dag opnieuw een poging gewaagd. Ditmaal met de slaaptrein op bestemming aangekomen. Een stukje duurder, maar ook een heeeeeeeel stuk comfortabeler.

Ik zit nu in Yangshuo, een bekende toeristische plek aan de Li Rivier. Heb me hier al lekker vermaakt met mountainbiken (oh...die tropische regenbui hadden we even niet aan zien komen), eten, slenteren door het stadje en een boottochtje. Zie bijgaande foto's, die je denk ik meer zullen zeggen dan mijn omschrijvingen... Morgen vertrek ik richting Longsheng, waar ik bekende rijstterassen ga bekijken. Ik ben benieuwd!

Alles gaat lekker, ik voel me goed en heb me zonder tegenzin al volledig ondergedompeld in het backpackersbestaan (aaaah, dat t-shirtje kan ik nog wel een dagje aan en als ik vandaag geen zin heb om te mountainbiken, dan is er altijd nog morgen). Maak je om mij dus maar geen zorgen

xx

Margot