Trouwe weblog-lezers van me!

Hebben jullie allemaal al een keer een uitglijer gemaakt over de dikke pakken sneeuw? Vast komen te zitten met je auto? Startproblemen? Niet op tijd op je werk vanwege gebrek aanfunctionerende treinen en bussen? Hoor dat het in jaren niet zo hard gesneeuwd heeft als dit jaar! Dat wordt een witte kerst vrienden! Heerlijk hoor!

Ik hou me hier in het zonnige Australie met HELE andere dingen bezig. Zoals surfles in het plaatsje Agnes Water! Nadat Marlous, Lex en ik ons weg hadden weten te rukken van de gezelligheid van de boerderij (Myella Farm, weet je nog?), zijn we een paar uurtjes verder zuidelijk gereisd naar het kleine plaatsje Agnes Water. Aangekomen bij de busstop dachtten we in eerste instantie dat we naast een benzine-station aan de rand van de stad gedropt waren, maar niets bleek minder waar...we bevonden ons in down town Agnes Water! Om je een idee te geven...een supermarktje, een bakker, een benzinepomp, anderhalve paardekop EN een surfshop. Joehoe, surfen! Dat stond op mijn lijstje als een van de 'musts' van mijn reis langs de oostkust. Helaas is het overal behoorlijk duur en ik had er geen trek in om 100 euro neer te leggen voor 1 uurtje surfles. Maar in Agnes Water is het nieuws schijnbaar nog niet doorgedrongen dat toeristen bereid zijn dit soort bedragen neer te leggen en dus konden we onze kontjes drie uur lang op (of beter gezegd naast) een surfplank neerplanten voor het luttelige bedrag van zo'n 10 euro. Kijk, daar wil je het wel eens voor uitproberen!

Maar niet voordat we ons de eerste dag in Agnes Water eventjes lekker op het strand neer vleiden, er moet naast hard werken (ahum) tijdens zo'n reis immers ook genoten worden!

En terwijl we daar zo lekker op het strand lagen te luieren, spotte Alex in het water een surfende...Deutsche! AAAAAAAAAAHHHHHHHHHH! Dus wij met z'n drieen uiteraard eerst zorgen dat we uit zicht waren om vervolgens vanuit onze camouflage-stand stiekem naar haar te loeren. En het arme kind had ook dit keer geen geluk....vandaag kon ze'surfplank-in-mijn-rug' namelijk op haar ljistje aanvinken! (hihihi....oh, sorry....nee, da's echt zielig....) Ook onze Freulein was dus een surflesje aan het volgen. En toen ze daarmee klaar was en langs onze schuilplaats het strand afliep, lagen wij als een stel kleuters plat op onze buik met onze hoofden (inclusief zonnebril en pet) in het zand. Het Australische stel waarmee we lagen te kletsen zal ons denk ik geen hoge punten hebben gegeven voor volwassenheid....Maar we hebben ze uitgelegd dat dit toch echt een situatiewas die om drastische maatregelen vroeg!

Maar goed, de volgende dag was het tijd voor onze eigen surfles! Met zo'n 40 andere kneusjes (ja, het kost maar 10 euro he? Dus persoonlijke aandacht moet je niet verwachten voor die prijs) werden we in surf-shirtjes (oeh....sexy) gehesen en hobbelden we met onze surfplanken als wanna-be surfers over het strand (Ja, je krijgt er stiekem toch een klein beetje een 'Some people stand in the darkness!'-gevoel van) . Eerst maar even oefenen op het droge en dus kregen we op het strand de basis uitgelegd van een echt Ozzie. Klinkt redelijk simpel....peddelen, peddelen, peddelen en dan op het juiste moment vanuit liggende stand zo op je pootjes springen. Laten we dat eerst eens even op het zand oefenen! Peddelen, peddelen, peddelen (graaiend door het zand met je handjes naast de surfplank) en 3...2...1...SPRING! Mmmmm....misschien heb ik mijn balans vanmorgen op mijn nachtkastje laten liggen, want zelfs op het stabiele zand zwalk ik van links naar rechts heen en weer op die plank. Dat wordt nog gezellig op het water dadelijk. Nog een paar keertjes oefenen dan maar en dan toch echt het water in.

En dus lagen we niet veel later met ons klasje liggend op onze plankjes over onze schouder te kijken, wachtend op de goeie golf (alhoewel we natuurlijk geen idee hadden waar we nu precies op moesten letten). Gelukkig vertelden onze drie instructeurs, terwijl ze de achterkant van je plank voor je vasthielden (als je tenminste de mazzel had bij ze in de buurt te liggen) wanneer zo'n grote jongen eraan kwam en begonnen ze hard tegen je te roepen 'peddelen, peddelen, peddelen!'. Dan gaven ze je nog een extra zetje mee en terwijl je met de golf werd meegeduwd, hoorde je het sein 'STAND UP....STAND UP'. Ja, makkelijker gezegd dan gedaan vriend!

En dus gingen we keer naar keer goed in de wasmachine (wat is nu precies boven of onder?), met water in je neus, in je oren, in je mond en bikini rondom je oren. Echt, er zijn holtes doorgespoeld waarvan ik niet eens wist dat ik ze bezat! Of de andere variant: surfplank tegen je hoofd, je buik,je armen of nog leuker...iemand anders zijn surfplank tussen je ribben. Want ja, tis geen ongevaarlijke sport als je met zoveel leken in het water ligt te spartelen! Echt, surfplanken vlogen af en toe verticaal door de lucht....gevolgd door hun bestuurders.... Er werd ons dan ook verteld dat het de verantwoordelijkheid is van degene die net naar het strand is gesurfd (lees: is aangepoeld) en terug de zee in wil voor een nieuwe poging, om de andere surfers die richting strand gaan (lees: richting zand getorpedeerd worden) te ontwijken. Startende surfers kunnen immers nog niet sturen! En dat terug de zee in lopen nadat je als een walvis was aangespoeld, was inderdaad het spannendste stukje van de les! Zo liep ik een keer met mijn bordje heel profi de zee in ('some people stand in the darkness!') om vervolgens in zo'n 20 paar ogen te staren, afkomstig van zo'n 20 kamikaze-surfers die allemaal op/onder/tussen/naast hun plank en op/onder/tussen/naast een flinke golf richting strand getorpedeerd werden! Jaiks! Da's toch wel even schrikken! En in mijn stress hield ik het surfbord voor mij....haaks op mijn lichaam...en wat gebeurd er dan als de golf eerst het surfbord raakt en daarna jezelf? Juist, dan komt het surfbord eens even nader kennismaken met je gezicht! AUW!

Maar goed, de les was natuurlijk niet alleen maar kneuzig, want onder luid gejoel van de instructeurs (deden ze in mijn wereldje natuurlijk alleen bij mij, omdat ik zo'n geweldige leerling was) heb ik toch wel zo'n 4-5 keer staand op mijn plankje het strand bereikt! Dat is, even omrekenen, toch zo'n 2 keer per uur! Haal daar de tijd vanaf die ik uithijgend op het strand heb gestaan en dan kom je toch uit op zo'n 1x per kwartier! Helemaal niet slecht, al zeg ik het zelf! In ieder geval een triomfantelijk gevoel om die plank ook eens onder je voeten te kunnen voelen! Hoewel je dus direct weer met je voorhoofd het water raakt op het moment dat je je erover iets te trots gaat voelen en je jezelf op dat bord nog eens extra oprekt zodat ook de achterste rij op het strand je eens goed kan bekijken....

Ja, surfles was erg gezellig en een mooie belevenis! Maar niet iets om een week lang achter elkaar te doen (denk dat mijn spierpijn dan de spierpijn na de klim op Mount Rinjani zou gaan evenaren) en dus tijd voor de volgende stop van de reis in de vorm van Fraser Island. En dus van de waterpret naar het grootste zand-eilandter wereld. Fraser Island wordt al jaren belaagd door toeristen, aangezien je er met eenself-drive tour lekker op eigen gelegenheid rond kunt crossen in een 4WD. Vantevoren had ik gepland een begeleide tocht te doen en niet met eenstel anderen zelf te gaan rijden, maar zoals dat gaat tijdens deze reis is ook van dat plan niets terecht gekomen. Zoals ik inmiddels gewend ben in Australie bleek elke tour namelijk alweer vol te zitten tegen de tijd dat Lous, Lex en ik over Fraser Island na begonnen te denken. En dus hebben we gauw een van de laatste plekjes in een van de jeeps bemachtigd waarmee we in drie dagen tijd Fraser Island vannachter het stuur konden gaan bekijken.

Aangekomen in Hervey Bay (de vertrekplaats van de meeste tours) ontvingen we onze briefing in het hostel en ik moet zeggen....deze mensen verdienen werkelijk een prijs hoe een tour zo onaantrekkelijk mogen te presenteren! Werkelijk, misschien tijd voor een lesje marketing???Anderhalf uur lang hebben we zitten luisteren naar een man die werkelijk niet 1x de woorden 'avontuur, gezellig, leuk, mooi, hebben jullie er zin in of fantastisch' uitsprak, maar in plaats daarvan zijn praatje vulde met termen als 'gevaar, ongeluk, dood, risico, verzekering, borg en regels'. Met name de woorden 'als je.....doet, raak je je borg kwijt' bleek een van zijn favorieten. Een aanraking met een boom, een tochtje door zout water, een deukjein de moterkap, een kapotte spiegel....ja, als je zelfs maar verkeerd aan je kont krabde of dacht aan verkeerd aan je kont krabben tijdens de tour waren ze al in staat om je borg zonder discussie in te houden! We vroegen ons aan het einde van zijn speech werkelijk af welk mens in godsnaam vrijwillig richting Fraser Island zou willen vertrekken! Maar goed, zijn praatje was uiteraard niet helemaal onzinnig, aangezien er zeer regematig toeristen zijn die staand de ferry richting het eiland nemen, maar liggend tussen vier plankjes met de ferry weer terugkomen (hopelijk was repatriering goed afgedekt in hun reisvezekering). Hetzelfde overkwam een paar dagen geleden nog een Japanner en ook de krantekoppen de dag van vertrek voorspelden niet veel goeds ('How many more will die?' stond er in grote, dikke, zwarteletters op de cover, met daaronder een foto van een gecrashte jeep....dus....). Ja, er gebeuren nogal eens ongelukken op Fraser Island. Meestal overigens volledig door de schuld van de bestuurder, aangezien ze met zo'n 120 km per uur over het strand denken te kunnen racen. En afgezien van Mitch Buchanon is er natuurlijk niemand die dat kunstje kan flikken!

Goed, na alle waarschuwingen en dreigementen aangehoord te hebben, was het tijd om onze medereizigers te ontmoeten. Nou, deze dolle bol bestond uit vier Duitse meiden, 1 Duitse jongen en 1 Nederlandse jongen (in een relatie met een van de Duitse meiden), waarvan ik me bji alle zes nog altijd afvraag of ze de vaardigheid van spraak bezitten. Het was drie dagen langdan ook pijnlijk stil in de jeep....afgezien van het constante geklets van Lous, Lex en mijzelf natuurlijk (ja, je wilt dieijzige stilte toch doorbreken...). De groeps-pret begon al in de supermarkt waar we met z'n negenen tot een boodschappenlijst moesten komen waar eenieder zich voor de komende drie dagen lekker mee zou voelen. Ja, een gemiddelde assessment-opdracht is er niks bij! Nou, al bij de groente-afdeling was duidelijk dat er zich opnieuw een Deutsche Freulein in ons midden bevond waar wij (en met name Lex) geen vrienden mee zouden gaan worden.

Maaaaaar goed, genoeg over Duitsers....op naar Fraser Island! Zoals gezegd het grootste zandeiland ter wereld en in mijn boekje op de nominatie-lijst voor het tweelingzusje van Texel (of welk ander Nederlands strand dan ook). Ja, daar komen we natuurlijk niet zover voor gereisd he? Heeee, daar loopt een Dingo! Ok, die hebben we in Nederland dan weer niet! Want dingo's zitten er veel op Fraser Island en die komen graag een kijkje nemen als jij je tentje voor de nacht aan het opzetten bent of je potje voor de avond aan het koken bent. Schijnen niet helemaal ongevaarlijk te zijn die gezellige viervoeters, hoewel ze er toch uitzien als de hond van je buren. We kampeerden dus tussen de dingo's met onze tentjes in de duinen van het eiland, terwijl we ons overdag met de 4WD vermaakten op het strand of beter nog: op een van de wegen die het eiland doorkruisten. Het strand (zeg maar de snelweg van het eiland....zonnebaden dus niet aangeraden...) was nog wel goed berijdbaar, maar die binnenwegen! Na maanden zonder regen is Fraser Island namelijk zo droog als....zo droog als....zo droog als....nou ja, Fraser Island met maanden zonder regen! En dat betekent dat je heel hard gas moet geven om vooruit te blijven komen, je ingewanden als gevolg drie dagen lang ergens tussen je oren hangen en je ondanks al je goede wil en stuurmanskunsten (ik heb de eer gemakzuchtig aan anderen overgelaten) om de paar meter vast komt te zitten en je auto uit moet graven. Soms stonden we met 5 auto's achter elkaar elkaar uit het zand te duwen, trekken of gillen. Ja, het klinkt natuurlijkhopeloos, maar ik moet zeggen....ook wel weer een leuk avontuur hoor! En als onze auto-genoten nou ook nog hadden kunnen praten, was het helemaal gezellig geweest!

Inmiddels zit ik alweer in Brisbane in het enorme studentenhuis dat ze hier een backpacker-hostel noemen. Wat houdt dat in? Men neme een grote schep hele jonge backpackers, met een snufje te harde muziek in elk vertrek (oh ja Granny?), twee eetlepels ranzige douches en wc's en 1 eetlepel donkere, stinkende dorm kamers met zo'n 10 meurende mede-reizigers.... Maar dat is allemaal helemaal niet erg (zei zij vrolijk) zolang je weet dat Sanne en Nick morgen op de stoep staan en we zelf onze herrie, rotzooi en geurtjes kunnen gaan produceren in ons eigen campertje! Kan niet wachten om ze weer te zien!

Ik wens jullie allemaal heerlijke kerstdagen en een fantastisch Oud&Nieuw!

xxxx

Margot

PS: De foto's van surf- en 4WD actie volgen binnenkort!