Hi folks!

Na een weekje vol met fantastische belevenissen in het zonnige Australie, vond ik het weer eventjes tijd worden om jullie bij te praten. Nu ik weer helemaal gewend ben aan het Westerse leventje, vond ik het tijd worden mezelf uit de supermarkten en winkelcentra te trekken (er is uiteindelijk maar zoveel ruimte in je backpack en ook de pinpas begint op een gegeven moment tegen te sputteren als je weer voor de pinautomaat staat) en op zoek te gaan naar wat actie...

Met de nachtbus (ik reis in Australie met een Greyhound ticket, een hop-on-hop-off bus) ben ik vanuit Cairns naar Airlie Beach gereisd. Een rit van zo'n 11 uur, die ik met een lekkere slaappil volledig slapend heb doorgebracht. Toen ik 's ochtends met mijn brakke hoofdje de bus uitstapte (ja, het ligt toch niet zo lekker zo'n verticale stoel) straalde de zon en het stralend blauwe water van Airlie Beach me tegemoet. Wat een heerlijk plekje! Helaas wel intens toeristisch, aangezien meerdere backpackers de Lonely Planet bij deze bladzijde schijnen open te slaan. Zoveel drukte had ik eventjes niet verwacht en dus bleek het nog eventjes zweten om een slaapplekje en boottocht (zeilen langs de Whitsundays eilanden is DE reden waarom je naar deze plek komt) te bemachtigen. Het blijft eventjes slikken welke prijzen er hier voor toertjes gevraagd worden en ik was dan ook zeer zeker niet van plan om mijn kontje op een al te luxe boot neer te planten....veel te duur!! Goed, 3 keer raden op wat voor soort boot ik uiteindelijk beland ben. Juist....de meest dure boot die er maar beschikbaar is

. Helaas bleek dit de enige boottocht nog beschikbaar (logisch, geen enkele andere backpacker is bereid zijn linker-nier op te geven voor een paar daagjes zeilen). Maar goed, waar dient die tweede nier uberhaupt voor? Dus mijn creditcard met de ogen dicht door de gleuf getrokken en mezelf snel over het buitensporige bedrag heengezet. Tijdens het boeken kwam ik een Duits meisje tegen en samen bemachtigden we de laatste twee plaatsen op de schip 'de Pacific Sunrise'.

Dit beauty van een bootje lag ons de volgende dag in de haven op te wachten en samen met zo'n 18 andere gelukkigen (allemaal met nog maar 1 nier) en 6 bemanningsleden (allemaal nog met beide nieren) vertrokken we voor een 3-daagse zeiltocht langs de eilanden. Na het welkom, het ontmoeten van de crew, het leren kennen van mijn reisgenoten en het onderzoeken van de boot, bleek al snel dat dit toch wel een heel erg leuk tripje zou gaan worden. Terwijl we de zonsondergang tegemoet zeilden, zaten we met zo'n allen op het achterdek van het schip met een glaasje champagne en een kaasplankje. Vervelend hoor, dat backpacken

.

De drie daarop volgende dagen bestonden uit zeilen, snorkelen, kajakken, zonnen en eten, eten, eten, eten!! Op het schip bevond zich namelijk een chef die het voor elkaar kreeg ons drie keer per dag een stukje richting hemel te helpen. Oi, oi, oi, wat heb ik heerlijk zitten smikkelen! De groep bleek ongelooflijk gezellig en we hebben enorme lol met elkaar gehad. 's Avonds voeren we elke keer richting een baai waar het schip voor de nacht voor anker werd gegooid. Na wat gitaar spelen, een drankje drinken en het starennaar de sterrenhemel vanaf het dek, vertrokken we dan allemaal doodop richting onze hutjes. Ik deelde mijn ieniemienie hutje benedendeks met een dolverliefd tiener-stelletje dat hun handen en mond werkelijk niet van elkaar af kon houden....ook niet wanneer ik met mijn neus 30cm bij ze vandaan zat (meer ruimte hadden we in de hut namelijk niet). Dus de Ipod op volume 10 elke avond! Pfffff....

De Whitsundays zijn een prachtige groep eilanden net uit de kust en staan bekend om hun parelwitte stranden en azuurblauwe water. En het bleek er inderdaad uit te zien zoals op de ansichtkaarten...geen Photoshop nodig! We hebben een middagje mogen vertoeven op een van de mooiste stranden die ik ooit gezien heb en hebben rond kunnen dobberen in water waarbij je zelfs tot 2 meter diepte je 10 teentjes nog zonder moeite kon tellen. Ja, zulke stranden en zo'n boottocht is natuurlijk hartstikke romantisch, dus de liefde vierde hoogtij aan boord. Verliefde stelletjes knuffelden en zoenden wat af en een van de jongens kreeg het zelfs voor elkaar zijn vriendin op een van de bounty strandjes ten huwelijk te vragen... Maar gelukkig was Margootje niet alleen. Ik had namelijk mijn Duitse vriendinnetje bij me die ik tijdens het boeken van de toer ontmoet had. Helaas bleek dit meisje psychisch niet helemaal stabiel en begon ze me al vrij snel op de zenuwen te werken... Nadat we na 3 dagen met zeemansbenen weer aan wal stapten, vertelde deze Deutsche Freulein doodleuk dat ze een tijdje met me zou gaan reizen. Dat had ze in haar hoofdje denk ik ergens tijdens de trip unaniem besloten. Soft als ik ben durfde ik haar niet recht in haar gezicht te zeggen dat ik daar dus echt even he-le-maal geen zin in had.

En dus zaten Margot en Co 's avonds samen te wachten op de nachtbus, alwaar Co bij de bushalte het voor elkaar kreeg werkelijk elk druppeltje bloed onder mijn nagels vandaan te trekken (geloof me, het meisje heeft ze niet helemaal op een rijtje...). Het meisje (20 jaar jong) raakte in een hysterische depressie nadat ze haar bikini broekje verloren bleek te zijn en vertelde iedereen die het maar horen wilde dat ze kerstmis en oud & nieuw waarschijnlijk alleen ergens op een strand door zou brengen (zucht....kijkt om zich heen...is er iemand die haar nu aanbiedt deze dagen dan gezamelijk door te brengen? Nee? Oh, dan gooien we er nog een paar traantjes achteraan....). Oh, haar leven was verschrikkelijk en ze wist niet wat ze met zichzelf aanmoest! Ik werd me toch een partijtje chagrijnig van haar theatrale aandachtzoekerij!!! Maar niet getreurd, tijdens zo'n nachtrit slaap je toch (nou ja, je doet een poging) en ook een Ipod doet wonderen wanneer je echt geen zin hebt om te kletsen. En redding was nabij....een smsje had me namelijk geleerd dat Alexander (een oud-collega van PepsiCo) en zijn vriendin Marlous naar dezelfde bestemming onderweg waren. Welke bestemming? De Myella boerderij in de Outback!

Na 3 weken zon, zee en strand vond ik het namelijk tijd voor een hele andere ervaring en het boerderij-leven in de droge Outback van Australie leek me daarvoor de ideale plek. Nu hoef je hiervoor niet 3 dagen te rijden hoor! Rij vanuit de kust zo'n 1,5 uur landinwaarts en je zit in het droge Hill-Billy-Country! Hier kun je op meerdere plekken een 'Farm Stay' doen, wat zoveel wil zeggen als meehelpen (of in de weg lopen) op een boerderij en daarvoor betalen in plaats van geld te ontvangen. Ja, ergens logisch is dat natuurlijk niet als je er zo over nadenkt, maar als stadse toerist is het natuurlijk fantastisch. En wat hebben we een geweldige dagen op de boerderij gehad! Bij aankomst werden we in boerderij-kleding gehesen en vanaf dat moment waanden we ons ware cowboys. Paardrijden, moter rijden (pap, ik kan het nu ook! Mag ik je moter een keertje lenen?

), baby kangaroetjes de fles geven (ooooh Sanne, jij was gesmolten!), kalfjes de fles geven (oooh Sanne, je was nog verder gesmolten),eieren zoeken tussen de kippen, volleybal spelen in het zwembad, paarden voeren vanuit de achterbak van een pick-up truck, koeien melken (nooit eerder gedaan, maar we waren er goed in!), lasso werpen, met zwepen slaan....We hebben het allemaal gedaan!

De Myella Farm wordt gerund door een stel van respectievelijk 65 en 75 jaar oud (die overigens toen we er waren precies 45 jaar getrouwd waren en schijnbaar nog niet nadenken over pensioneren) en hun dochter. Echte boeren, hartstikke stug en ongelooflijk hard. Stap je verkeerd op je paard, gaf je teveel gas op je moter, legde je je tosti verkeerd op het vuur, zwaaide je verkeerd met je lasso, gooide je je afval in de verkeerde prullenbak....dan kreeg je de wind van voren!!Wellicht ook wel met een reden, wanthet boerenbestaan is dan ook niet zonder gevaren....Zo is een meisje door een paard in haar rug gebeten (het was mijn verwarde Duitse 'vriendinnetje'....hihihi, oh....sorry), een jongen in zijn kin gebeten door een vogel, een klein meisje onder gescheten door een kalfje dat haar etensresten met volle kracht verticaal tegen haar been deponeerde, een meisje omgevallen met haar moter (opnieuw mijn niet al te stabiele Duitse 'vriendinnetje'....hihihi, oh....sorry) en ga zo maar door. Ik ben de dagen zonder kleerscheuren doorgekomen (zelfs nog een stukje al klotsend op het zadel in gallop op een paard gezeten en ook mijn moter heeft op de verlaten weggetjes in de vijfde versnelling gestaan) en vond het helemaal fan-tas-tisch. Zo heerlijk zelfs dat Marlous, Alex en ik besloten er een extra dagje aan vast te plakken (van binnen jubelend omdat de Duitse wel na 2 dagen besloot te vertrekken....daaaahaaaag!).

Gisteravond zijn we door de dochter des huizes met de pick-up terug gebracht naar Rockhampton (ergens halverwege tussen Cairns en Brisbane) waar we met z'n drietjes nog een heerlijke dikke steak gegeten hebben in een lokaal restaurant. Daarna snel ons bedje ingedoken, want de wekker ging vanmorgen alweer om vijf uur om de bus te pakken richting Agnes Water. En daar zit ik nu achter de computer na een heerlijk dagje relaxen op het strand. Het is nog steeds bloedje heet hier in Australie en het blijft moeilijk te bevatten dat het over 2 weekjes al Kerstmis is! Vanavond zitten we naast het zwembad namelijk aan de BBQ in ons guesthouse

!

Tot gauw!

xxxx

PS: Gefeliciteerd aan alle jarigen van afgelopen week: Irene,Christel en Lies (vandaag!). En alvast aan die van komende week: Maarten, Jissie en mam!