Op zaterdag 7 november 2009 schijnt de zon weer uitbundig op het tropische Gili Trawangan, het grootste eiland van de drie Gili Islands voor de noordwest kust van Lombok dat bekend staat om haar uitbundige onderwaterwereld en backpackersfeesten. Dit zijn dan ook de voornaamste redenen dat toeristen het eiland, met een bevolking van slechts 800 inwoners, massaal bezoeken. En ook deze dag komt er even na vieren in de middag over de helder blauwe wateren een boot aangevaren met daarop een nieuwe lading verse en nieuwsgierige toeristen. Onder deze toeristen ondergetekende en 5 andere backpackers met wie ik direct vrienden werd. Wie zijn deze 5? Allereerst Katharina & Heiko uit Dusseldorf (een getrouwd stel die weleens een van de vriendelijkste mensen zouden kunnen zijn die ik ooit ontmoet heb. Ze zijn voor 3 weken op vakantie in Indonesie), Philip uit Manchester (een hilarische, over-de-top nicht waar je wel van moet houden. Op Gili Trawangan om zijn dive master te halen.) en Jannik uit Duitsland & Jin uit Korea (een stelletje dat elkaar in Australie ontmoet heeft. Zijn samen nog 1 maand aan het reizen voordat ze allebei weer naar hun eigen land gaan).

Zoals gezegd staat Gili T. bekend om haar onderwaterwereld en zijn de mogelijkheden om te snorkelen en duiken naar ik mag geloven eindeloos. Aangezien ik de onderwaterwereld nog altijd aan me voorbij laat gaan, sprak het idee van de backpackersfeesten me des te meer aan. Gelukkig dachten mijn nieuwe vrienden (die overdag overigens wel graag hun hoofd diep onder water steken) daar precies hetzelfde over en dus hebben we ons een week lang prima vermaakt op dit eiland dat iets met je lijkt te doen waardoor je er langer dan gepland blijft hangen. Het centrum van Gili T. bestaat uit 1 lange straat aan de oostkust van het eiland, waaraan zo’n beetje alle bars, cafes, restaurants, guesthouses en duikscholen te vinden zijn. En dat zijn er voor zo’n klein eilandje (je loopt er in zo’n 2 uur helemaal omheen – hetgeen ik overigens niet gedaan heb aangezien ik veel te druk was met helemaal niets doen) een heleboel! Op het eiland zijn geen gemotoriseerde voertuigen en het enige waar je voor op moet letten als je die ene straat oversteekt (je wilt vanuit je bar/cafe/restaurant/guesthouse/duikschool immers af en toe toch ook eens richting strand) zijn paard en wagen (geen grap – HET vervoersmiddel op het eiland) en fietsers.

Leek de keuze aan horeca gelegenheden in eerste instantie nog een beetje overweldigend, al na de eerste avond hadden we de route op het eiland aardig te pakken. En ik voelde me dan ook al heel snel meer dan thuis op dit eiland waar iedereen alles net even een tandje langzamer lijkt te doen dan overal elders in de wereld. De sfeer is ongelooflijk ontspannen, iedereen kijkt blij en tevree en backpackers zijn er (zelfs in het laagseizoen) nog meer dan genoeg om je kostelijk te kunnen vermaken. En dat met name op maandag-, woensdag- en vrijdagavonden, de officiele feestavonden van het eiland (dat ritme van om de dag feesten schijnt iedereen erg goed te bevallen, aangezien het je net voldoende ruimte geeft om de vorige feestavond te boven te komen). Nu lijkt deze beschrijving misschien een beetje alsof Gili T. het Salou van Indonesie is, maar dat is zeer zeker niet het geval. De gemiddelde toerist is een stukje ouder, een stukje volwassener (ik zeg stukje) en de feestjes zijn met name bedoeld voor de gezelligheid en niet voor de alcohol of andere verdovende middelen (alhoewel die er in overvloed te krijgen zijn – met name in de vorm van magische champignonnetjes).

Maar goed, na mezelf dus een week kostelijk vermaakt te hebben in dit paradijsje, vonden we het toch echt tijd worden voor een beetje actie (Een van de hoogtepunten van ons verblijf had trouwens ook genoeg actie in zich – een rondritje op een bananenboot. Ik had het persoonlijk nooit eerder gedaan, maar wat hilarisch! En wat doet het zeer als je met 60km per uur in het water getorpedeerd wordt! Mijn bikini hing een aantal keren op mijn voorhoofd). Philip moesten we helaas op het eiland acherlaten ivm zijn duikopleiding, maar voor hem in de plaats namen we Audrey uit Amerika mee richting ons volgende avontuur: Het beklimmen van vulkaan Rinjani op Lombok. Deze vulkaan van zo’n 3700m is nog altijd actief en wordt door de inwoners van Lombok geeerd als een heilige berg. En ik kan je zeggen: het is er ook eentje om RESPECT voor te hebben! Aangezien meerdere mensen ons de klim naar de absolute top volkomen afgeraden hadden (pratende in termen als ‘gekkenwerk’ en ‘onmenselijk’), besloten we de 2-daagse trekking richting de vulkaanrand op zo’n 2600m te maken. Vol goede moed vertrokken we op zondagochtend 10 uur aan onze beproeving. Hoe zwaar kan het zijn? Nou, zwaar kan ik je vertellen! Een starttemperatuur van zo’n 37 graden, een luchtvochtigheidsgraad van ruim boven de 90 procent, urenlang tropische regenbuien op je dak en scherpe hellingpercentages dwars door de jungle... Na het eerste rustpunt (op 500m) waren we lekker bezweet en warm, na de lunch op het tweede rustpunt (1000m) begonnen we de beentjes te voelen, na ’s middags bij het 3^e rustpunt aanbeland te zijn (1500m) begon een kleine wanhoop zich van ons meester te maken en bij het rustpunt op 2000m sprak helemaal niemand meer. Het was inmiddels half vijf, de temperatuur gedaald naar zo’n 15 graden, de regen nat en de wind koud. Met benen van elastiek, een hoofd van beton, een hart tikkend als een op hol geslagen metronoom en uiteindelijk op handen, voeten en ons tandvlees zijn we de laatste 400m omhoog gekropen naar onze overnachtingsplek. Onderwijl luid vloekend, puffend en kreunend (en lachend...we leken wel een stelletje bejaarden ver over de houdbaarheidsdatum). Zo’n 10 minuten voordat we bij het kamp aankwamen hebben Katharina, Heiko en ik elkaar middels een plechtige ceremonie gezworen het nooit meer in ons hoofd te halen ooit nog eens zoiets te doen. Onderdeel van deze ceremonie was de eed dat we elkaar zouden bellen, faxen, mailen, smsen, facebooken als een enkele gedachte in de richting ook maar in ons hoofd op zou komen, zodat de anderen dit idee er weer heel erg snel uit zouden kunnen slaan.

Aangekomen op de overnachtingsplek was de temperatuur gezakt naar zo’n 5 graden boven nul. Maar met de ijzige wind en een lichaam dat inmiddels maanden Aziatische zon gewend is, kan ik je vertellen dat het wel min 20 leek! Na een warme maaltijd zijn we allemaal al om half acht naar ons tentje gestrompeld, waar we op onze te dunne matjes en in onze natte en dunne slaapzakjes (dat krijg je als de dragers die met je meelopen de spullen in de tropische regenbuien niet afdekken...) een hele verrotte nacht tegemoet zouden gaan. Maaaar goed... de volgende dag om 6 uur weer fris en fruitig op voor de laatste verticale meters richting de vulkaanrand. Daar aangekomen was het natuurlijk een spectaculair plaatje om te zien. Een vulkanische meer, met in het midden een vulkaan die af en toe van zich liet horen dat te rommelen en wat rook uit te spugen (beetje lafjes zo zonder lava, maar ok). Ondanks het prachtige uitzicht, dreef het vooruitzicht van de afdaling er ons al redelijk snel toe om aan deze vrolijke vriend te beginnen voordat de regen opnieuw naar beneden zou komen.

De daarop volgende 5,5 uur deden pijn, pijn, pijn, pijn, maar waren hilarisch tegelijkertijd. Wanneer je namelijk over de grenzen van je eigen lichaam heengaat (en ik denk dat ik dat echt eventjes gedaan heb), gaat je lichaam op een gegeven moment zijn eigen gang. Zo ook bij ons: knieeen die zonder reden allerlei kanten op knikken, benen die als een soort soldaat beginnen te marcheren terwijl je ze toch echt opdracht geeft normaal te lopen, een kont die opeens op de grond gaat zitten en samen met je benen verder weigert verder te lopen terwijl je hersenen ook hier geen opdracht toe gegeven hebben... Ja, je lacht je rot met je eigen lijf! Mijn lichaam en ik waren het er uiteindelijk trouwens wel unaniem over eens dat we heel, heel, heel erg blij waren om weer beneden aan de voet van de vulkaan te staan en in de auto te kunnen stappen richting de kustplaats Sengiggi (aan de westkust van Lombok)

Daar zit ik nu dit bericht te tikken met in elke vezel van mijn lichaam intense, intense spierpijn. Meerdere locals hebben op straat in het voorbij al geroepen ‘Aaaah...Rinjani?’ Ik schijn de spierpijn dus niet te kunnen verbloemen J MAAR...ik had het niet willen missen!!! We hebben met elkaar ongelooflijke lol gehad, een draak van een vulkaan bedwongen, een goede work-out gehad en zijn weer een hele ervaring rijker!