Goedemorgen!

Weer even een teken van leven vanuit het verre Cambodja, waar ik inmiddels geleerd heb dat een Nederlands regenbuitje niets is in vergelijking met het geweld waarmee het water hier naar beneden gegooid wordt. Jaja, we bevinden ons in het regenseizoen en dat zullen we weten ook! De busrit van Siem Reap (Angkor Tempels) richting de hoofdstad Phnom Penh had dan ook meer weg van een waterballet dan een ritje over asfalt. De lokale bevolking leek echter van de nood een deugd te maken door massaal langs de kant van de weg te gaan zitten en de fontein van water over zich heen te laten komen wanneer bussen passeerden. Je zou verwachten dat dit land zich inmiddels aangepast zou hebben aan het regenseizoen dat een jaarlijks terugkerend fenomeen is. Maar dat is niet het geval, straten veranderen in rivieren en iedereen trekt gewoon zijn zwembroek aan voor een beetje waterpret. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren! Hoewel het wellicht als wat vreemd ervaren wordt wanneer je met je zwembroek aan luid gillend door de Nederlandse straten rent terwijl je in plassen springt en je nat laat sproeien door voorbij razend verkeer. Om nog maar niet te spreken over de longontsteking die je er ongetwijfeld aan over zou houden, maar toch...een optie om over na te denken de volgende keer dat het regent

Goed, na ons een weg door het water gebaand te hebben, kwamen we aan in Phnom Penh. Een grote stad die nou niet direct de schoonheidsprijs verdient. Maar dat is dan ook niet de reden om deze stad te bezoeken, de geschiedenis van dit land is dat echter wel. In Phnom Penh vind je namelijk de trieste nalatenschap van het Pol Pot Regime dat tussen 1975 en 1979 de dienst uitmaakte in Cambodja. Aangezien ik weet dat de gebroeders Nienhaus dit weblog met interesse lezen en zij vele, vele malen meer weten over de dag van gisteren dan ik, beperk ik me tot het oplepelen van de basale kennis die ik over deze periode heb. Dit om mezelf niet al teveel voor schut te zetten en corrigerende opmerkingen te moeten ontvangen

In 1975 kwam in Cambodja een vriendelijke meneer genaamd Pol Pot aan de macht middels een coup. In eerste instantie werd de Khmer Rouge met blijdschap door de bevolking ontvangen, aangezien er een einde werd gemaakt aan de jarenlange oorlog met Vietnam. Al snel bleek echter dat het regime ongelooflijk wreed was. In het nieuwe 'democratisch Kampuchea' werd elke vorm van intellect, verzet en tegenspraak met harde hand onderdrukt. Steden werden ontruimd, elke vrijheid werd ontnomen, de bevolking werd gedwongen dagelijks urenlang te werken en kreeg daarbij niet tot nauwelijks te eten. Artsen, leraren, ministers en alle andere intellectuelen werden opgepakt in een poging elk verzet te onderdrukken. In 4 jaar tijd overleed ongeveer een vijfde deel van de bevolking door executie, hongersdood en ziekte. En dit alles gebeurde in een land dat afgesloten was van de buitenwereld en dus geen enkele hulp ontving.

De Killing Fields liggen enkele kilometers buiten de stad en zijn de plek waar op grote schaal executies werden uitgevoerd door de Khmer Rouge. Vandaag de dag is het een gedenkplek waar je met kippevel op de armen kunt zien en lezen tot welke misselijkmakende praktijken dit regime in staat was. Mensen werden op de meest gruwelijke wijze vermoord met allerhande wapens die voor handen waren. Baby's werden aan hun voeten vastgehouden en tegen bomen dood geslagen en hele families werden uitgemoord wanneer zij ervan verdacht werden een bedreiging te zijn voor het voortbestaan van het regime.

Na een indrukwekkend bezoek aan de Killing Fields wacht een bezoek aan de Tol Slueng gevangenis. Een voormalige school door de Khmer Rouge omgebouwd tot gevangenis, waarin mensen maandenlang werden vastgehouden en gemarteld alvorens te worden geexecuteerd. De verhalen van onze gids gecombineerd met de vele foto's maken me werkelijk misselijk tot het punt van overgeven. Het zien van bloedspetters op het plafond veroorzaakt door gruwelijke martelingen maken mijn knieen week en mijn hoofd tolt alsof ik ieder moment flauw kan vallen. Het is moeilijk te bevatten dat dit regime gaande was in de jaren dat ik geboren ben. Waar was de wereld toen dit gebeurde? En wie voorkomt dat er een dezer dagen niet opnieuw een gek opstaat die wreed genoeg is om een geheel land met bruut geweld onder controle te krijgen?

Ja, een bezoek aan Phnom Penh vertelt je alles over de gruwelijke en bloedige geschiedenis van dit land en laat je achter met een diep respect voor de weg die haar bevolking tot de dag van vandaag heeft afgelegd. De wonden zijn nog zo vers dat elk persoon die je op straat passeert wellicht een of meerdere familieleden heeft verloren tijdens deze periode. Hoe kom je een dergelijke tragedie te boven? Wellicht door net als de Cambodjanen altijd te blijven lachen en te blijven geloven in al het moois dat dit land te bieden heeft...

Na dit indrukwekkende bezoek aan Phnom Penh zijn we werkelijk toe aan een kleine vakantie binnen onze reis (ik werk tenslotte alweer ruim 9 weken nonstop kei-hard aan deze reis). En er blijkt hiervoor geen betere plek dan de zuidkust van Cambodja in de vorm van het stadje Sihanoukville. Op zich is dit stadje zelf niet bijzonder aantrekkelijk, maar het strand, het weer en de mensen die we tegenkomen zorgen ervoor dat we hier inmiddels al een week vertoeven. We zitten in een van de leukste guesthouses die we tot nu toe gezien hebben en elke avond is een feestje met telkens nieuwe nationaliteiten die met elkaar de competitie aangaan rondom de pooltafel. Je zou verwachten dat ik inmiddels wat beter geworden zou zijn in dit spelletje...tot mijn spijt moet ik echter bekennen dat dit verre van het geval is

Morgen is het echter toch echt tijd om op te staan uit dit warme bad en mijn weg te vervolgen langs de kustlijn richting de grens met Vietnam. Eenmaal daar zal er ongetwijfeld wel weer ergens een computer beschikbaar zijn die het mogelijk maakt om weer eventjes met jullie bij te babbelen.

Dikke kus!