Dit is ‘m dan…het allerlaatste verhaal van mijn reis…

Ik weet niet hoe het met jullie zit (misschien blij dat je eindelijk weer wat ruimte in je inbox hebt), maar ik wil nog helemaal niet terug! Die trip van 8 maanden, die maar eindeloos leek te duren, is nu dan echt voorbij! Ik sta aan de vooravond van mijn terugreis en kan nu alleen nog maar achterom kijken en denken: ‘WAUW!!! Mag ik nog een keer??’

Maar laten we vooral niet vergeten dat ik er de afgelopen weekjes een leuk einde aan heb kunnen breien hier in Phoenix. En dat was weer eventjes wennen zo na de glitter en glamour van LA & Hollywood. Dat er hier weinig glamoureus te beleven valt, was al duidelijk bij het uitzicht vanuit het vliegtuig. De stad is hier niet van de woestijn te onderscheiden en alles is in dezelfde geestdodende schutkleur gebouwd. Jaja, als beige je kleur is dan is Phoenix je stad! Maar goed, wat maakt beige nog uit als je landt op het vliegveld waar je vent je eindelijk op staat te wachten om vervolgens samen naar je eigen appartementje te kunnen rijden? En dat appartementje is heerlijk! Overal in de stad heb je hier appartementencomplexen compleet met zwembad, bubbelbad en sportschool. Helemaal fantastisch! En al die faciliteiten heb je ook wel een klein beetje nodig, want buiten de poorten van het complex sta je letterlijk in het zand en tussen de cactussen. Er groeit en bloeit hier werkelijk niets, tenzij het in een park kunstmatig is aangelegd. En dus laat ik de kale zandvlaktes lekker voor wat ze zijn en blijf ik overdag heerlijk in ons huisje terwijl Ivo gaat vliegen en ’s avonds zitten we vaak lekker te bubbelen in de jacuzzi bij het zwembad. Je kunt hier de jacuzzi ‘s avonds namelijk nog uitklimmen zonder dat je billetjes er bij Nederlandse temperaturen vanaf vriezen…

Dat beige woestijnlandschap blijkt hier en daar trouwens mooier dan je in eerste instantie zou denken. Overal rondom Phoenix liggen parken en bergketens en daar heb je vanaf de top een prachtig uitzicht over de enorme stad. In die parken liggen ook enkele oude goudmijnstadjes compleet met gevangenis en saloon. Hartstikke commercieel natuurlijk, maar je waant je wel opeens in het wilde westen van een Lucky Luke strip. In Arizona zit je dan ook in het ECHTE Amerika. Of je er nu van houdt of niet, interessant is het zeker! 999 kanalen op de televisie en dus is er op elk tijdstip van de dag wel een reden te bedenken om thuis op de bank te blijven hangen. De reclame, die elke 5 minuten je programma onderbreekt, is een groot feest: Medicijnen mogen zonder probleem aangeprezen worden en het opsommen van de meest heftige bijwerkingen duurt meestal langer dan het spotje zelf. De concurrent direct afzeiken is geen enkel probleem en wordt zonder gene toegepast. Wel moet alles natuurlijk ingedekt worden, met termen als ‘these are paid actors’ of ‘image exaggerated’ en ‘not actual size’. Onze favoriete reclames zijn die waarbij een advocaat je vertelt dat je een ander failliet kunt dagvaarden wanneer je betrokken bent geweest bij een ongeluk…want het bedrijf is hier voor JOU! En nadat de gemiddelde oversized Amerikaan is uit-gezapt en zich van de bank heeft weten te hijsen, zijn Burger King, McDonald’s, Domino’s en het lokale steakhouse de plekken om een ‘lekker’ hapje te gaan eten. Bij voorkeur natuurlijk vanuit de auto in de vorm van de drive thru. Ja, je moet hard je best doen ergens een vitamientje te kunnen scoren. En van het milieu hebben de Amerikanen ook nog nooit gehoord. Dus de supermarkt die 100 meter verderop ligt bezoek je met je dikke pick-up truck en fietsers en wandelaars zijn hier een collectors item. Bij de kassa wordt elk aangeschaft artikel in een apart plastic zakje verpakt en als je voorstelt je spullen in te laten pakken in de oude plastic zakjes die je zelf hebt meegenomen, moet er haast een beademingsmachine worden ingezet om het personeel niet om te laten vallen. Ook het vertrek uit de supermarkt is bijzonder, aangezien je langs de persoon wandelt wiens baan bestaat uit het begroeten en gedag zeggen van klanten bij de in- en uitgang van de supermarkt (benieuwd welke LOI cursus je daarvoor klaarstoomt). Waarom introduceren wij deze Melkert-banen niet in Nederland???

Om onze tijd ultiem Amerikaans te verdrijven, zijn we naar de rodeo gegaan. De Parada del Sol Rodeo in Scottsdale Arizona dames en heren! U weet niet wat u meemaakt! Bij aankomst uiteraard eerst een hotdog gescoord en terwijl we deze buiten de arena naar binnen stonden te werken, klonk het startsein van de rodeo door middel van een dame die luidkeels en vals het volkslied door de microfoon bulderde. En aangezien ik ondertussen vrolijk doorbabbelde, ontving ik van vriendlief een schop tegen mijn schenen (hij had zijn handen vol met een hotdog) om me er liefdevol op te attenderen dat ik toch beter even mijn mond kon houden. Om ons heen stond iedereen inderdaad aan de grond genageld om ten volste van dit moment te kunnen genieten. Vervolgens werden er enkele gewonde soldaten uit Irak de arena in gehaald (u snapt de link met rodeo net zo min als ik) en het dak ging eraf hoor! Want als ze hier ergens trots op zijn met z’n allen, dan is het wel op de jongens die ergens aan de andere kant van de wereld (geen idee waar Irak ligt uiteraard) hun leven wagen voor de vrijheid van The Home of the Brave… Eenmaal in de tent aangekomen was het werkelijk een feest voor het oog. Cowboy hoeden, Wrangler spijkerbroeken uit het jaar nul, popcornzakken van 50 kg die genuttigd werden door exemplaren van 150 kg en cowgirls die tickets verkochten voor de loterij. De dames in kwestie werden op hun paarden geïntroduceerd als Royalty of the Rodeo (‘This is Britanny, Princess of Rodeo!’) en werden met hun getoupeerde haren en glitter T-shirtjes gezien als crème de la crème. Tsja, wat valt er dan nog in je leven te bereiken wanneer je al op je 16^e prinses van de rodeo geweest bent vraag je je af... De rodeo zelf is een groot volksvermaak met cowboys, paarden, stieren en clowns en hoe harder de rijders door de dieren door elkaar worden geschud, hoe harder het publiek ze aanmoedigt. De Partij voor de Dieren zou hier geen leden werven, maar een vermakelijke middag was het zeker (maar dan wel vanwege de mensen in het publiek, niet vanwege het rijden op dieren in de ring, iets wat natuurlijk allang afgeschaft zou moeten worden)…

Een andere interessante middag beleefden we op de gun club van Phoenix, de favoriete vrijetijdsbesteding van menig Amerikaan. Deze tent stap je binnen in de wapenwinkel, waar volgens Ivo items over de toonbank gaan die het Nederlandse leger niet eens kan betalen. En de geweren, kogels, maskers, geluidsdempers (?) en granaten liggen er inderdaad gewoon voor het oprapen. Je weet niet wat je ziet! Revolvers met roze handvatten voor de ladies, T-shirtjes met Scottsdale Gunclub trots op de borst en als pronkstuk staat er een machinegeweer met meterslang patronenlint te blinken bij de ingang. Inclusief bevestigingsmechanisme voor…euh…op het dak van je huis??

Bij de kassa ontvang je, na het invullen van een formuliertje waarin je verklaart dat je na je overlijden geen aanspraak op de club zult maken, het door jou gewenste geweer inclusief kogels, oorbeschermers en beschermingsbril. En 2 geluidsdichte en kogelvrije deuren later sta je op de schietbaan. Maar deze mensen hebben allemaal echte geweren in hun hand!!!! En daar moet ik dan langs lopen (achterlangs weliswaar

) om mijn eigen baan te zoeken??? Sjezus, maar dat is hartstikke eng!!!! Uiteindelijk krijgen we een baan achter in de hoek aangewezen en begint Ivo als een ware Rambo het magazijn van ons geweer te vullen, terwijl het huisvrouwtje van 1,60m naast ons zonder blikken of blozen de ene na de andere enorme kogel in het hart van haar schietschijf staat te schieten. En het geweer vervolgens met de snelheid van het licht vult en opnieuw leegknalt op het papiertje waar je haast medelijden mee zou krijgen. Ondanks mijn oorbeschermers kom ik bij elke kogel van de schrik een paar cm los van de grond, terwijl de Amerikanen om ons heen vreemd omkijken naar dat bange blonde hertje in de hoek. Nadat Ivo casual het geweer wat voor me opwarmt, ben ik aan de beurt. Zwaar zo’n pistool, eng idee dat ik iets in mijn hand hou dat een ander kan doden (hoewel de slogan van de club luidt ‘guns don’t kill people…people kill people’). Met de veiligheidsvideo in gedachten (‘never point your gun at something or someone you do not intend to shoot’) hou ik het wapen angstvallig op de schietschijf gericht. Goed, dan maar eens afvuren… Ik ben geloof ik de enige op de baan die de terugslag niet kan opvangen en wordt bij elk schot van mijn plaats geduwd (de gemaakte video is erg vermakelijk). Wat een geweld komt er uit zo’n ding! En na het onderzoeken van de schietschijf (die je als souveniertje mee naar huis mag nemen) kom ik tot de conclusie dat dieven zich om mij hier echt geen zorgen hoeven te maken. De kans is groot dat ik ze niet zou raken al zou ik het willen. Want ja, die pistolen die worden hier allemaal gekocht om jezelf te beschermen en het is volgens de wet toegestaan iemand dood te schieten wanneer deze persoon zich onuitgenodigd op jouw terrein bevindt. En die Amerikanen schieten raak hoor, dus hou dat eventjes in gedachten bij je volgende bezoekje aan Amerika…

Tsja, Amerika, het land van de superlatieven. Oppervlakkig als het op sommige gebieden mag zijn, toch heeft het absoluut zijn charmes en we hebben ons hier prima vermaakt! Met popcorn in de drive-in bioscoop, biertjes drinken met de klasgenoten van Ivo, een bezoekje aan het lokale steak house, hangend op de bank kijkend naar de Oscars, rondstruinen in de uit de kluiten gewassen supermarkten en rondrijden op de 5-baans snelwegen rondom de stad. Heerlijk om onze dagen weer samen te slijten en een mooi einde van deze geweldige reis…

Nu ik bijna aan het einde van deze pagina ben aangekomen, kan ik er dan echt niet meer onderuit…het zit erop lieve lezers. Maar voordat ik afscheid van jullie neem, zou ik nog graag een paar dingen met jullie willen delen…

Een aantal feitjes en weetjes over mijn reis…

240 dagen buiten de Nederlandse landsgrenzen

13 landen in volle glorie aanschouwd

30 nieuwe stempels in mijn paspoort

42990 km in het vliegtuig afgelegd (dat is precies 1x de aarde rond)

3241 km vanuit de trein bekeken (dat is ongeveer van Amsterdam naar Cairo)

768 km dobberend op een boot doorgebracht (ongeveer van Amsterdam naar Praag)

8954 km zittend of liggend in een bus gereisd (dat is een vlucht Amsterdam-Sjanghai)

5553 km bedwongen met een auto of camper (dat is bijna Amsterdam naar New York)

391 km gehobbeld op een motor, scooter of tuk tuk (een ritje Amsterdam-Hannover)

Al het moois vastgelegd op 26GB aan geheugenkaarten

Mijn tere huidje beschermd door zo'n 8 liter zonnebrand

13 verschillende soorten valuta wonder boven wonder uit de pinautomaat getoverd

In 89 verschillende bedden op zoek gegaan naar dromenland

Mijn favorieten…

Singapore, Sydney en Hong Kong zijn de steden waar je moet wezen!

Cambodja, Bali en Nieuw-Zeeland horen op ieders lijstje te staan

Drawaqa Island (Fiji), Gili Trawangan (Indonesië) en Akaroa (Nieuw-Zeeland) zijn ideaal om heerlijk te ontspannen

Indonesië, Australië & Cambodja hebben de vriendelijkste bevolking die ik heb ontmoet

Elke cm2 van Nieuw-Zeeland's zuider eiland, Noord-Laos en Halong Bay (Vietnam) hebben die 'oh en ah'-natuur

De Angkor Tempels, Killing Fields, het Tol Slueng Museum (Cambodja) en de tempels op Bali maakten diepe indruk

Gili Trawangan (Indonesië), Sihanoukville (Cambodja) en Hollywood zijn prettige plekken voor een feestje

Kippevel kreeg ik bij de start van mijn wereldreis (Hong Kong), het spotten van dolfijnen in Indonesië & Nieuw-Zeeland en de prachtige autorit van Queenstown naar Glenorchy (NZ)

Het zweet stond op mijn rug bij de helse boottocht van Ko Tao naar het vasteland (Thailand), de nachtbussen in China & Vietnam en de bergwand die begon te schuiven terwijl mijn bus eronder stond (China)

Voor een bijzondere overnachting ga je naar The Monkey Republic in Cambodja (feestje!), The Barefoot Lodge in Fiji (palmbomen en zee) of een van de mooie hotels waar ik met mijn ouders in Bali heb geslapen

Oh wat heb ik gelachen tijdens de eerste km's met Sanne & Nick in de camper (Australië), de farmstay (Australië) en de helse beklimming van Mount Rinjani (Lombok)

Ubud (Bali), Luang Prabang (Laos) en Hoi An (Vietnam) zijn de gezelligste en meest knusse plekjes die je je maar kunt wensen

Ik ben tot de conclusie gekomen dat…

Onze planeet een prachtige plek is die helaas door de mens geregeld hard wordt tegengewerkt haar schoonheid te laten stralen

Zowel Karlijn's buik als Jiske hard gegroeid zijn terwijl ik weg was

Elk land me weer op een andere manier rijker gemaakt heeft

De Thaise keuken vinger likkend lekker is

Het helemaal niet moeilijk is bijna 8 maanden uit een rugzak te leven

Wat je doet afvragen waarmee je hele huis volstaat

Vliegen nog altijd niet mijn hobby is

Maar angsten er zijn om recht in de ogen aan te kijken

Je soms de vreemdste reisgenoten kunt treffen

Waar je dan zelf weer zo heerlijk normaal bij afsteekt

Dolfijnen mijn favoriete dieren zijn en het lastig is ze te spotten tussen de tranen die telkens in mijn ogen staan als ik ze zie

Ik het heel bijzonder vind dat zoveel mensen mijn reis via mijn weblog gevolgd hebben

En dit niet de enige twee redenen zijn waarom ik inmiddels weet dat ik stiekem maar een emotioneel meisje ben

Singha en Anchor bier mijn absolute favorieten zijn (en ik menig glaasje gedronken heb)

De wereld bol staat van de interessante mensen die je op weg van kantoor naar huis niet zou tegenkomen

En dit nu juist de mensen zijn die de meest bijzondere levenslessen met zich meedragen

Duitsers over het algemeen ontzettend irritant zijn (en dan heb ik het niet alleen over de neurotische fraulein uit Australië)

Een eigen douche & toilet een godsgeschenk zijn

Ivo bij terugkomst nog net zo lief & geweldig is als bij vertrek

Gekko's een vervelend ruikende darminhoud hebben

Ik niet kan wachten tot ik in Nederland weer die mensen zie die ik op Schiphol achterliet

Nieuw-Zeeland een verrassend slechte zomer kan hebben

En Phoenix een verrassend goede winter

De wonderen van de wereld pas echt mooi zijn als je ze beleeft met de mensen om wie je geeft

En een avondje thuis op de bank plots een klein wereldwondertje kan zijn als je het op waarde weet te schatten...

Mijn wereldreis waar zoveel dromen, plannen, stressen en verheugen aan vooraf is gegaan. Het is dan echt voorbij. 8 maanden zijn voorbij gevlogen en zijn tegelijkertijd ongelooflijk intens en indrukwekkend geweest. Ik heb tijdens mijn trip hard gelachen, hard gehuild, met mijn mond vol tanden gestaan, nonstop gekwebbeld, heimwee gevoeld, thuis compleet vergeten, intens genoten, me enorm alleen gevoeld en me ontzettend goed vermaakt met mijn eigen gezelschap.

De reis heeft me verbaasd, ontroerd en overweldigd. Ik heb mezelf leren kennen, soms positief, soms wat minder positief en kan zonder twijfel zeggen dat ik mezelf leuker vind bij terugkomst dan bij vertrek. En dat is het grootste cadeau dat de wereld me had kunnen geven. Wat is er veel moois te bekijken, veel spannends te beleven en veel indrukwekkends te ervaren. De wereld is mooi, de wereld is prachtig en haar gaan bekijken is een passie voor het leven geworden. Zoals een man op Fiji, die vanwege geldgebrek nog nooit buiten zijn eigen land was geweest, in een klein bootje tegen me zei: 'You are lucky that you can travel'… Wat een voorrecht inderdaad…Dus hou dit weblog in de gaten, want ik sluit niet uit dat er dit jaar nog een verhaaltje gaat volgen…

Bedankt dat je al die maanden met me bent meegereisd, je was fijn gezelschap…

Liefs,

Margot